Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΣΥΛΛΟΓΗ ΑΝΑΦΟΡΩΝ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΣΥΛΛΟΓΗ ΑΝΑΦΟΡΩΝ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Τρίτη 10 Μαρτίου 2015

ΣΥΛΛΟΓΗ ΑΝΑΦΟΡΩΝ ΓΕΡΟΝΤΟΣ ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΙΡΕΣΗ ΚΑΙ ΤΗΝ ΕΙΔΩΛΟΛΑΤΡΙΑ

     
     «Αἵρεση εἶναι ἡ λογικοποίηση τοῦ δόγματος. Γεννήτορες τῶν αἱρέσεων εἶναι ὁ διάβολος καί ὁ ὑπερήφανος ἄνθρωπος».
                                                                                       (Περί αἱρέσεων, ὁμιλία 2η)

       «Ἐγώ ὅλα τά χρόνια πού βρίσκομαι στή Λάρισα, σᾶς τονίζω: «Ὁ Ἅγιος Τριαδικός Θεός», ὥστε νά σᾶς γίνει οὐσία. Γιατί, μέ ὅλα αὐτά τά ὁποῖα συμβαίνουν μέ τόν λεγόμενο οἰκουμενισμό, τή μίξη τῶν θρησκειῶν, ἡ παγκοσμιοποίηση θά φέρει καί τή μίξη ὅλων τῶν θρησκειῶν, πῶς θά μπορεῖς νά ξεχωρίζεις, ἄν θέλεις, τήν πραγματική σου σωτηρία, παρά μόνο νά λές: «Πιστεύω στόν Ἅγιο Τριαδικό Θεό»; Νά σᾶς γίνει σύνθημά σας!».
                                                                                        (Σειρά Β’, ὁμιλία 435η, β’)

       «Θυμοῦμαι, ἀγαπητοί μου, μία κυρία, εἶναι πάρα πολύ ἡλικιωμένη ἡ κυρία αὐτή, ζεῖ ἀκόμη στή Λάρισα, μοῦ εἶχε πεῖ ὅτι ὅταν ἦταν νέα στήν Κωνσταντινούπολη, πού ζοῦσε κάποτε, ἔκανε συντροφιά μέ μία κοπέλα, ἡ ὁποία ἦταν προτεστάντισσα καί τῆς ἔλεγε κάτι πράγματα ἐναντίον τῶν εἰκόνων … «Γιατί οἱ εἰκόνες ἔτσι, γιατί οἱ εἰκόνες ἀλλιῶς … ». Καί μοῦ λέει ὅτι παρ΄ὅτι εἶναι ὀρθόδοξη, παρ΄ὅτι ἔχουν περάσει τόσα χρόνια, παρ΄ὅτι πιστεύει στήν εἰκόνα: «Μέσα μου ἐκείνη ἡ κοπέλα κάποτε μοῦ ἄφησε κάτι, ἕνα δισταγμό». Δέν μπόρεσε αὐτή ἡ γυναῖκα μέχρι σήμερα νά βγάλει αὐτό τό δισταγμό. Τό λέγω, γιά νά ξέρετε τί φοβερό πρᾶγμα εἶναι, ἀγαπητοί μου, ὅταν ἐρχόμαστε σέ ἐπαφή μέ αἱρετικούς καί ἀκοῦμε τίς διδασκαλίες τους. Εἶναι τρομερά ἐπικίνδυνο πρᾶγμα! Μήν πεῖ κανείς ὅτι: «Ἐγώ δέν παθαίνω τίποτα». Γιατί, ἁπλούστατα, ὅταν τό διαβολικό σπέρμα, ὁ διαβολικός σπόρος, κατά τόν Ἅγιο Ἰγνάτιο Ἀντιοχείας, πέσει μέσα σου, ὁ σπόρος τῆς αἱρέσεως, πού εἶναι γέννημα τοῦ διαβόλου δέν μπορεῖ, παρά κάτι, ζημιά θά σοῦ κάνει. Ὁπωσδήποτε θά σοῦ κάνει ζημιά. Γι’ αὐτό τό λόγο προσέχετε, οὔτε κουβέντα! Αὐτό πού λέει ἡ Ἁγία Γραφή: «Καλημέρα δέν θά πεῖς στόν αἱρετικό». Τελείωσε, πάει, καμιά ἐπικοινωνία μαζί του».
                                                                                       (Δευτερονόμιο, ὁμιλία 7η)

      Χθές πῆγα νά πληρώσω ἕναν λογαριασμό καί μέ βρῆκε ἐκεῖ ἕνας ὑπάλληλος πολύ γνωστός μου, πού ἀκούει λόγο Θεοῦ πολλά χρόνια. Μοῦ λέει: «Θέλω νά σᾶς ρωτήσω κάτι ἐξ ἀφορμῆς τοῦ τελευταίου κηρύγματος. Ἐγώ βρίζω ὅλους ἐκείνους, οἱ ὁποῖοι ἀντιτίθενται εἴτε σέ θέματα τῆς πίστεως εἴτε σέ θέματα τῆς πολιτείας. Ἄν κάποιος εἶναι χιλιαστής, “παλιοτόμαρο” τόν λέω κτλ.». Τοῦ λέω: «Μέ συγχωρεῖτε, μή χαρακτηρίζετε πρῶτα-πρῶτα. Ὁ ἄλλος ἄς εἶναι ὅ,τι θέλει, αὐτό καταλαβαίνει, ἔτσι κινεῖται. Θέλετε νά τόν βοηθήσετε; Πεῖτε του ὅτι αὐτό πού κάνει δέν εἶναι σωστό. Σᾶς ἄκουσε; Καλῶς. Δέν σᾶς ἄκουσε; Δέν πειράζει». Ἔτσι, ἐδῶ ἡ σοφία εἶναι εἰρηνική, δέν μάχεται, λέει ἁπλά: «Αὐτό εἶναι τό σωστό. Θέλεις νά ἀκούσεις; Ἄκουσέ το. Δέν θέλεις; Μή τό ἀκούσεις». Δέν γεννάει μάχες ἡ ἀληθινή σοφία. Μάλιστα, θερμά θά σᾶς παρακαλοῦσα τό σημεῖο αὐτό νά τό προσέξετε. Καί ἀκόμη κάτι ἄλλο, εἴτε στά θέματα τῶν πολιτικῶν φρονημάτων εἴτε στά θέματα τῶν θρησκευτικῶν φρονημάτων -θρησκευτικῶν φρονημάτων ἐννοῶ ὀρθόδοξοι ὅλοι, ἀλλά νά ὑπάρχουν διάφορες ἀπόψεις ἤ συμπάθειες ἤ βαθμοί κατανόησης τῶν πραγμάτων- δέν εἶναι ἀπαραίτητο οἱ ἄλλοι ἄνθρωποι νά μοιάζουν σέ αὐτό πού ἐμεῖς σκεπτόμαστε. Δέν νομίζετε ὅτι εἶναι πολύ-πολύ ἐγωιστικό; Ὁ ἄλλος σκέφτεται διαφορετικά, γιατί δηλαδή θά πρέπει ὅλοι νά μοιάζουμε σέ αὐτό πού ἐγώ σκέπτομαι; Ἄν ὁ καθένας ἔτσι σκέπτεται, τότε ὁ καθένας θά ἦταν ἕνας μικρός πάπας μέ τό ἀλάθητο καί τίποτε ἄλλο. Ἔχεις γιά κάτι βεβαιωθεῖ ὅτι εἶναι ἀληθινό; Πές το. Δέν τά δέχεται ὁ ἄλλος; Δέ σημαίνει ὅτι δέν θά τοῦ ποῦμε ‘’καλημέρα’’. Θά τοῦ λές ‘’καλημέρα’’, θά εἶσαι εὐγενής ἀπέναντί του, θά τόν ἀγαπᾶς. Σκέπτεται διαφορετικά; Δέν πειράζει, δέν χάλασε ὁ κόσμος. Μπορεῖ τό διαφορετικό νά εἶναι καί αὐτό σωστό, ἀλλά ἁπλῶς εἶναι διαφορετικό. Ἤ ἀκόμη νά μήν εἶναι σωστό, δέν πειράζει. Εἶπα σέ αὐτόν τόν κύριο: «Πεῖτε ἀπό μέσα σας, νά τόν ἔχει ὁ Θεός στό σωστό δρόμο, νά τόν ἐλεήσει ὁ Θεός, νά καταλάβει». Δέν θά μαλώνουμε γιά τίποτε. Ἡ ἄνωθεν σοφία εἶναι ἁγνή, εἶναι εἰρηνική, εἶναι ἐπιεικής, εἶναι εὐπειθής». 
                                                                             (Ἐπιστολή Ἰακώβου, ὁμιλία 11η)

     «Ξέρετε ὅτι -σᾶς τό ἔχω πεῖ πολλές φορές τόν τελευταῖο καιρό [ἡ ὁμιλία ἔγινε στίς 21-4-1986]- ὅτι ἀναβιώνει στήν Ἑλλάδα ἡ εἰδωλολατρία καί ἀρχίζει νά ὑπάρχει ὁ γνωστικισμός. Ἔκανα δύο θέματα στό Ἀνώτερο Κατηχητικό περί γνωστικισμοῦ. Τό ἕνα λέει «Γνωστικισμός» καί τό ἄλλο ἐπιγράφεται «Ἔνθεοι». Εἶναι ἑνός Γάλλου συγγραφέα. Καί τό μέν βιβλίο «Ἔνθεοι», ἄν τό πάρετε στά χέρια σας, θά νομίσετε ὅτι εἶναι μία ἄλλη ἔκδοση τοῦ Γεροντικοῦ. Ἀναφέρεται στούς ἀσκητές τῆς ἐρήμου. Θά πεῖτε: «Θαυμάσιο βιβλίο!». Γι’ αὐτό εἶναι ὁ κίνδυνος ὅτι πλησίασε πολύ ὁ γνωστικισμός τό Χριστιανισμό, δηλαδή πῆρε χριστιανικά στοιχεῖα. Ἀλλά ὁ γνωστικισμός εἶναι πολλά στοιχεῖα, εἶναι φιλοσοφικά, θρησκευτικά στοιχεῖα, τῶν μυστηριακῶν φυσικῶν θρησκειῶν καί Χριστιανισμός, δηλαδή λίγο ἀπό ὅλα».
                                                               (Κατηχήσεις Ἁγ. Κυρίλλου, ὁμιλία 86η)

      «Σᾶς βεβαιώνω, ὅσους ἔχω δεῖ ἐγώ προσωπικά καί ἔχουν εἰσχωρήσει, μυηθεῖ στίς ἀνατολικές θρησκεῖες, λίγο ἤ πολύ ἔχουν ὑποστεῖ δαιμονισμό. Ἀγαπητοί μου, ἔχω τρομάξει στό σημεῖο αὐτό!»
                                                                                        (Σειρά Β’, ὁμιλία 97η, α’)

      «Οἱ σχηματισμοί τῶν κατακαθιῶν τοῦ καφέ, πού κοιτάζετε πολλές φορές χάριν γούστου, γιά νά περάσει ἡ ὥρα … Ταλαίπωροι ἀκροαταί μου, ταλαίπωροι ἀδελφοί μου, χάριν γούστου; Τώρα ἀποτείνομαι σέ σᾶς. Γιατί; Γιατί πολλοί ἀπό σᾶς ἔχετε κοιτάξει τό φλιτζάνι τοῦ καφέ. Τουλάχιστον ἅπαξ στή ζωή σας, σάν κοπέλες, σαν … ξέρω ἐγώ … Ποιόν θά πάρετε, ποιό θά εἶναι τό μέλλον σας … Ναί, ναί, ναί. Ἔχει φρίξει τό μάτι μου γύρω ἀπό τό θέμα τοῦ φλιτζανιοῦ τοῦ καφέ. Τί σχηματισμούς ἔχομε, τί γραμμές ἔχομε … Ὅπως καί στό χέρι, μέ τίς γραμμές τοῦ χεριοῦ, γιά νά βγάλομε τό μέλλον. Τέτοια πράγματα, λέγει ὁ Βαλαάμ, δέν ὑπάρχουν στούς Ἰσραηλίτες. Θέλουν νά μάθουν κάτι; Τούς τό ἀποκαλύπτει ὁ Θεός! Θέλεις νά μάθεις τό μέλλον σου; Εἶναι κατατεθειμένο στήν Ἐκκλησία. Ἄνοιξε τήν Ἁγία Γραφή καί θά δεῖς τί γράφει μέσα. Ὅτι θά ἀναστηθεῖς καί θά γίνεις πολίτης τῆς Βασιλείας τοῦ Θεοῦ. Γιά ποιό μέλλον, ἀγαπητέ μου, μοῦ μιλᾶς; Να, τό μέλλον σου. Καί μοῦ κοιτᾶτε φλιτζάνια τοῦ καφέ, γιά νά δεῖτε τί θά γίνει παρακάτω … ».
                                                                                              (Ἀριθμοί, ὁμιλία 15η) 

      «Μερικά ἔθιμα πρέπει νά ἐρευνοῦμε πολύ, ἄλλα μέν ἔχουν σέ εἰδωλολατρικά στοιχεῖα τή ρίζα τους καί πρέπει νά εἶναι ἀπόβλητα, ἄλλα δέ εἰς αὐτή τήν Ἁγία Γραφή. Μία συμβουλή σᾶς δίνω. Ποτέ νά μήν ἀποβάλλουμε κάτι, ἐάν προηγουμένως δέν ἐξετάσουμε. Ἐγώ τουλάχιστον αὐτό τό ἔμαθα. Πολλές φορές λέμε: «Καί τί χρειάζεται αὐτό;». Στάσου ἀδελφέ μου, ἔφτασε διά μέσου τῶν αἰώνων σέ ἐσένα καί σύ μονοκονδυλιά λές: «Τί χρειάζεται;». Ὄχι. Θά τό ἐξετάσεις, θά τό βασανίσεις, θά τό ἐξαντλήσεις, γιά νά μάθεις τήν ἀληθινή οὐσία, πού αὐτό τό κάτι ἔφτασε μέχρι σέ ἐσένα».
                                                                                    (Δευτερονόμιο, ὁμιλία 27η)

     «Ἄς ἀφυπνιστοῦμε. Μᾶς ἀποχριστιανίζουν λίγο-λίγο καί μᾶς εἰσάγουν σιγά-σιγά, λίγο-λίγο στήν εἰδωλολατρία. Ὄχι κάποια πρόσωπα σημαίνοντα, ἀλλά καί αὐτόν τόν λαό. Γι’ αὐτό τό λόγο σᾶς τά εἶπα αὐτά, γι’ αὐτό καί τά θέματά μου περί εἰδωλολατρίας εἶναι ἐκτενῆ. Μή μοῦ πεῖτε ὅτι βρίσκομαι ἐκτός πραγματικότητας. Γνωρίζω πολύ καλά, ἀπό τή στιγμή πού κάποια χρόνια πίσω ἀντελήφθηκα τή δράση τῆς εἰδωλολατρίας, ἔμεινα ἔκπληκτος. Ἐσεῖς δέν ἐκπλήσσεστε; Ἐγώ ἔμεινα ἔκπληκτος καί δέν μπορῶ νά ἡσυχάσω ἀπό τότε. Τόν καιρό δέ πού κάναμε τό Βιβλίο τῆς Ἀποκαλύψεως ἑρμηνεία, θυμᾶστε, πού τοῦ δείχνει ὁ ἄγγελος τοῦ Ἰωάννη τό θηρίο: «Τό βλέπεις αὐτό τό θηρίο; Εἶναι τό θηρίο τῆς εἰδωλολατρίας, ἦταν, δέν εἶναι, θά εἶναι». Τί θά πεῖ αὐτό; Ἦταν στόν κόσμο ἡ εἰδωλολατρία διάχυτη. Ἦρθε ὁ Χριστός, τήν κατήργησε. Ὁ Χριστός εἶναι τό Φῶς πού ἔλαμψε στόν κόσμο. Τή σβήνει τό φῶς τοῦ Χριστοῦ. «Ἦταν, δέν εἶναι, ἀλλά θά ξαναεῖναι πάλι». Πού σημαίνει ὅτι οἱ χριστιανικοί λαοί θά ξαναγυρίσουν στήν εἰδωλολατρία! Αὐτό δέν σᾶς συγκλονίζει; Καί λέει τοῦτο: «Πηγαίνει στήν ἀπώλεια», γατί λίγο θά μείνει στήν τελευταία φάση ὁ κόσμος στήν εἰδωλολατρία. Καί μετά πάει στήν ἀπώλεια. Αὐτό, ξέρετε τί σημαίνει; Ὅτι βρισκόμαστε στίς παραμονές τῆς Δευτέρας τοῦ Χριστοῦ Παρουσίας, δηλαδή στό τέλος τῆς Ἱστορίας! «Λίγο θά μείνει καί πηγαίνει στήν ἀπώλεια»! Αὐτά δέν συγκλονίζουν; Πῶς, θά μοῦ πεῖτε, μποροῦσε νά μέ συγκλονίσει κάτι; Ἄν ἀγαπᾶς τό Θεό τρελά, γίνεσαι «τρελός», ὅταν ἀφήνεις π.χ. τόν κόσμο, γίνεσαι ἀσκητής, εἶσαι πλούσιος καί τά ἐγκαταλείπεις ὅλα, δέν εἶσαι κατά κόσμον τρελός; Γιατί; Γιατί συγκλονίστηκες. Πότε λοιπόν μποροῦμε νά λέμε ὅτι ἀγαπᾶμε τό Θεό; Ὅταν συγκλονιστοῦμε. Καί πότε μποροῦμε ἕνα πρᾶγμα νά μᾶς κάνει νά τό καταλάβουμε καλά; Ὅταν συγκλονιστοῦμε. Ἐσεῖς δέν συγκλονίζεστε; Ἀγαπητοί μου, ὅταν πρωτογνώρισα γιά τήν ἀνάσταση τῶν νεκρῶν, συγκλονίστηκα, καί μένω ἀπό τότε συγκλονισμένος. Ὅταν ἔμαθα ὅτι τό σύμπαν θά ἀλλάξει καί θά γίνει Βασιλεία τοῦ Θεοῦ, «πέρασε», λέει, «ὁ παλιός οὐρανός καί ἡ παλιά γῆ, καινούριος οὐρανός, καινούρια γῆ», συγκλονίστηκα! Ὅταν ἀνακάλυψα ποιά εἶναι ἡ ταυτότητα τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ, συγκλονίστηκα! Καί ὅταν τότε κάναμε γιά τήν εἰδωλολατρία στό Βιβλίο τῆς Ἀποκαλύψεως, ἐδῶ καί δέκα χρόνια πίσω, ξανά συγκλονίστηκα. Συγκλονίζεστε; Μή μένετε ἀνύποπτοι. Ὁ κίνδυνος εἶναι ἄμεσος καί μέγας. Ὅπως κάποτε κυνηγοῦσαν οἱ εἰδωλολάτρες τούς Χριστιανούς, θά τούς ξανακυνηγήσουν τούς Χριστιανούς … Θά μοῦ πεῖτε, γιατί σᾶς τά λέω. Νά τή σταματήσουμε; Μποροῦμε;  Εἶναι καί προφητευμένο. Ὄχι, δέν εἶναι ἐκεῖ τό θέμα. Τό θέμα εἶναι ἐμεῖς νά συγκλονιστοῦμε, νά μή γίνουμε ἐμεῖς, πού ἀκοῦμε σήμερα λόγο Θεοῦ, νά μή γίνουμε ἐμεῖς εἰδωλολάτρες. Ἐμεῖς νά γλιτώσουμε, ἐμεῖς νά σωθοῦμε, νά μή λατρεύσουμε, νά μή προσκυνήσουμε εἴδωλα. Γι’ αὐτό ἐπιμένουμε σέ αὐτά τά θέματα. Ἐπιμένει ὁ λόγος τοῦ Θεοῦ. Ἐγώ δέν κάνω τίποτε τό ἄλλο».
                                                                                             (Ἰεζεκιήλ, ὁμιλία 13η)

      «Ἔχουν κάποια σεμινάρια αὐτοί οἱ ἄνθρωποι, πού δέν εἶναι τίποτε ἄλλο, παρά σκέτος γνωστικισμός, εἰδωλολατρία: «Nά γνωρίσεις τόν ἑαυτό σου»! Μοῦ ἔλεγε μία κυρία, πού ἀκούει λόγο Θεοῦ, μέ κατέπληξε, μάλιστα σᾶς βεβαιώνω ὅτι στενοχωρήθηκα πολύ. Λέει: «Ἤμουν ἕτοιμη ἐγώ καί ὁ σύζυγός μου νά πᾶμε ἐκεῖ, νά ἀκούσουμε, γιατί πῶς θά φροντίσουμε νά καταπολεμήσουμε τήν ὀργή;». Ἐκεῖ θά πᾶς; Ἐκεῖ θά πᾶς, νά ἀκούσεις πῶς θά καταπολεμήσεις τήν ὀργή; «Δέν ξέρετε πῶς ζοῦμε;». Μέ συγχωρεῖτε, θά σᾶς τό πῶ, σάν τά κουτορνίθια! Ἀδελφέ μου, τόσα χρόνια τί ἀκοῦς; Ἀδελφέ μου, γιατί δέν ξύπνησες; Γιατί δέν κατάλαβες ἀκόμα, καί ὅποια πόρτα βρεῖς μπροστά σου ἀπ΄ ἔξω μία πινακίδα, μπαίνεις μέσα μέ τόση εὐκολία;». Ἀδελφοί, προσέξτε, φθάνω πολλές φορές σέ ἀπόγνωση, τό πόσο ὁ καθένας ἀκούει τό λόγο τοῦ Θεοῦ! Μέ τόση εὐκολία χτυπᾶμε τίς πόρτες αὐτές; Δηλαδή, ἄν αὔριο πολεμηθεῖ ἡ Ἐκκλησία καί ἀρχίζει ἡ εἰδωλολατρία νά ἐγκαθιδρύεται περισσότερο καί περισσότερο, ἕτοιμοι εἴμαστε νά ἀποπηδήσομε ἀπό τήν Ἐκκλησία στήν εἰδωλολατρία;  Λυποῦμαι, κάπως ἔτσι θά εἶναι. Προσοχή, πάρα πολλή προσοχή!».
                                                                                                  (Σειράχ, ὁμιλία 6η)

       «Προσέξτε τώρα ἐδῶ κάτι, πολύ νά προσέξομε αὐτό, γιατί, δυστυχῶς, δέν τό ἔχομε προσέξει δεόντως καί μένομε ἐγκληματικῶς ἀπαθεῖς. Ὁ μουσουλμανισμός ἐπιχειρεῖ τόν κύκλο τῆς γῆς. Αὐτό τό ὁποῖο λέμε ἕνα τόξο, ἐδῶ στά Βαλκάνια, μουσουλμανικό, καί τό βλέπομε, βεβαίως ἀπό πολιτικῆς πλευρᾶς, εἶναι κάτι πολύ περισσότερο ἀπό ἕνα τόξο. Ἐπιχειρεῖ, θά ἐπαναλάβω καί νά τό θυμᾶστε, ἐπιχειρεῖ τόν κύκλο τῆς γῆς! Ὅπως καί ἐγώ θυμᾶμαι τόν μακαριστό πατέρα Ἄγγελο Νησιώτη, πού εἶχε πεῖ -πρό τοῦ ’40-, καί ἔλεγε: «Φοβηθεῖτε τόν μουσουλμανισμό, εἶναι ὁ φοβερότερος ἐχθρός, φοβηθεῖτε!». Τό κράτησα στή μνήμη μου καί τό ἀνεκάλεσα πολλές φορές, ἰδίως τά τελευταῖα χρόνια, πού βλέπω αὐτή τήν κίνηση τοῦ μουσουλμανισμοῦ. Τί; Ξέρετε πόσα ἑκατομμύρια μουσουλμάνοι ὑπάρχουν στήν Ἀσία, Πολυνησία, Ἀφρική; Πολλά ἑκατομμύρια μουσουλμάνοι ὑπάρχουν. Τό εἶπαν: «Θά ἐπιχειρήσομε ἐπίθεση κατά τῆς Εὐρώπης»! Τό εἶπαν, νά μήν πῶ τώρα πολιτικά πρόσωπα, δέν μοῦ ἀρέσει νά ἀνακατεύω πολιτικά πρόσωπα, ὅτι: «Ἡ Εὐρώπη θά γίνει μουσουλμανική, θά πάψει νά εἶναι χριστιανική»! Ξέρετε πόσα τεμένη ὑπάρχουν στό Παρίσι; Ἐμεῖς, ἐν ὀνόματι τῆς ἀνεξιθρησκίας κτλ., τούς πάντες ὑποδεχόμεθα. Ἑτοιμάζουν νά κάνουν καί στήν Ἀθήνα τέμενος μουσουλμανικό, ἐνῶ ἀναφέρθηκε ἐκεῖ, στά Ἐμιράτα τῆς Ἀραβίας, ἀπέναντι ἀπό τό Ἰράκ, ζητήθηκε νά γίνει Λειτουργία φέτος [1992] τό Πάσχα, ὄχι μόνο νά γίνει ναός ἀπό τούς ἐκεῖ Ἕλληνες, ἐνῶ ἐκεῖνοι ζητοῦν στήν Ἀθήνα νά γίνει ναός, ἀλλά οὔτε κἄν σέ ἕνα δωμάτιο τῆς πρεσβείας νά γίνει Θεία Λειτουργία Πασχαλινή! Ναί, γιατί ἔχει τό στοιχεῖο τοῦ φανατισμοῦ.  Ἀνεξιθρησκία γιά τούς μουσουλμάνους δέν ὑπάρχει, εἶναι παραμύθια αὐτά. Γι’ αὐτό λοιπόν, ἐπιχειρώντας νά καταλάβει τήν Εὐρώπη θρησκευτικῶς, θά τήν καταλάβει καί πολιτικῶς».
                                                                                              (Σειράχ, ὁμιλία 141η)

      «Νά θυμηθοῦμε τήν παραβολή τῶν ζιζανίων, ξέρετε πόσες φορές μέ κράτησε καί μένα ἀπό μία μου ἀγανάκτηση γιά κάτι αὐτή ἡ παραβολή; Τήν ξέρετε τήν παραβολή τῶν ζιζανίων, πού ὁ Κύριος εἶπε: «Ἐσπάρη ὁ σῖτος, τήν νύκτα ὅμως ἄνθρωπος κακός ἔσπειρε καί ζιζάνια, τά εἶδαν οἱ ἐργάτες. Κύριε, νά τά ξερριζώσουμε τά ζιζάνια», καί ὁ Κύριος εἶπε ἐκεῖνο τό ἐκ πρώτης ὄψεως, δέν ξέρω, ἀκατανόητο: «Ἄφετε συναυξάνεσθαι ἀμφότερα μέχρι τοῦ θερισμοῦ»,  ἀφῆστε τα νά μεγαλώσουν μαζί ὁ σῖτος καί ζιζάνια, ἕως ἔρθει ὁ θερισμός, ἡ ἡμέρα τῆς κρίσεως. Εἶναι ἀκατανόητο, ἀγαπητοί μου. Δέν σημαίνει ὅτι δέν θά πολεμήσουμε τήν αἵρεση, ἀλλά δέν θά πάρεις τόν αἱρετικό νά τόν κάψεις, ὅπως γινόταν στόν Μεσαίωνα. Δέν εἶναι δυνατόν νά τόν κάψεις … Δέν μισοῦμε τούς ἀνθρώπους, ἀλλά μισοῦμε τούς τρόπους τους».
                                                                                             (Σειράχ, ὁμιλία 172η)

       «Ἄν κάποιος πεῖ:  «Mπορῶ νά διαβάσω ἕνα ἔντυπο αἱρετικό;». Ὄχι! Τή στιγμή πού δέν ἔχομε τή δύναμη νά κάνομε μία κριτική πάνω σέ αὐτό, ὄχι. Θά ἐπηρεαστοῦμε. Ἐγώ φοβᾶμαι νά διαβάσω. Ἀπό ποιάν ἄποψη; Φοβᾶμαι, σᾶς τό λέω ἀλήθεια! Θά μοῦ πεῖτε: «Πάτερ μου, θά παρασυρθεῖτε;». Γιατί ὄχι, τί εἶμαι, ἀλάθητος; Καί γιατί δέν θά μποροῦσα νά παρασυρθῶ; Ἐδῶ, παρασύρθηκαν σπουδαῖοι ἄνθρωποι, ἐγώ ποιός εἶμαι νά μήν παρασυρθῶ; Δέν διαβάζω καί προσέχω νά μήν διαβάσω τίποτα. Ρίχνω μία ματιά μόνο, ἔτσι στά γρήγορα, γιά νά δῶ περί τίνος πρόκειται καί δέν θέλω τίποτε περισσότερο. Γιατί, λέτε; Γιατί φοβᾶμαι αὐτά πού σᾶς λέω, μήν κάποτε σᾶς πῶ κάτι πού εἶναι κατ’ ἐπίδραση τῶν αἱρετικῶν, δηλαδή αἱρετικῶν ἑρμηνειῶν. Τό φοβᾶμαι πάρα πολύ, χωρίς νά πῶ ὅτι κάθε ὁμιλητής τοῦ λόγου τοῦ Θεοῦ εἶναι τελείως ἀπαλλαγμένος ἀπό παρεισφρήσεις τέτοιες. Δέν μπορῶ νά σᾶς τό πῶ, γιατί ἔχομε δεχτεῖ ἐπιδράσεις, ἀλλά αὐτές ἤ δέν τίς καταλαβαίνομε ἤ ὅπως θέλετε πάρτε το, θέλει πάρα πολλή δουλειά κανείς, γιά νά καταλάβει καί αὐτές τίς ἐπιδράσεις. Δηλαδή, νά εἶναι πάρα πολύ διαβασμένος ἄνθρωπος γιά νά καταλαβαίνει ὅλα αὐτά τά πράγματα. Ἔ…, ὅ,τι μποροῦμε προσφέρομε, σᾶς λέγω μόνο τί κίνδυνοι ὑπάρχουν».
                                                                 (Κατηχήσεις Ἁγ. Κυρίλλου, ὁμιλία 88η)

       «Θυμᾶστε, πρό δεκαετίας, εἶχα κάνει τά ἴδια θέματα -γιατί κρατῶ σημειώσεις- καί σᾶς εἶχα μιλήσει τότε γιά τόν οἰκουμενισμό, ὁ ὁποῖος ἦταν πάνω στήν ἀκμή του, καί τότε σᾶς εἶχα πεῖ τό ἴδιο πρᾶγμα, ὅτι σάν ἀποτέλεσμα θά ἔχει μία ἐποχή ἀμοραλιστική, ἄχρωμη ἠθικῶς, δηλαδή νά μήν ὑπάρχει ἠθική! Νά την, τότε σᾶς τά ἔλεγα, τό 1971, τώρα ἔχομε 1980, πέρασε μία δεκαετία, εἴδατε πόσο γρήγορα; Ἡ ἐποχή μας κατέληξε νά εἶναι πράγματι ἀμοραλιστική!».
                                                                                       (Ἀποκάλυψις, ὁμιλία 9η)

      «Εἶναι κάποια ταινία κάποιου Ἰταλοῦ σκηνοθέτη, πού βασίζεται σέ κάποιο βιβλίο τοῦ Καζατζάκη, εἶναι, ὅπως λέγεται, ἀπιθάνου βλασφημίας, γιατί προχωρεῖ ἡ ταινία πολύ πέρα ἀπό τίς φοβερές βλασφημίες πού ἀναφέρει ὁ Καζατζάκης στό βιβλίο του αὐτό γιά τό Πρόσωπο τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ. Αὐτοί οἱ ἄνθρωποι πού γράφουν ἤ σκηνοθετοῦν ἤ προβάλλουν στόν κινηματογράφο γιά τόν Καζατζάκη ἤ προτρέπουν οἱ ἐκπαιδευτικοί στά σχολεῖα νά διαβάζουν οἱ μαθητές Καζατζάκη, πρέπει νά εἶναι ἄνθρωποι ἐλαυνόμενοι ὑπό λεγεώνων δαιμόνων, σίγουρα. Γι’ αὐτό, ἀγαπητοί μου, προτροπή μου εἶναι, κανείς, μά κανείς, ἔστω περίεργα, νά μήν πάει νά δεῖ μία τέτοια βλάσφημη ταινία. Εἶπα οὔτε ἀπό περιέργεια, γιατί αὐτός πού θά τολμήσει νά πάει νά δεῖ ἀπό περιέργεια -τό ξαναλέω, ὄχι ἀπό ἀσεβῆ διάθεση- ξέρετε τί θά πάθει; Ἀκοῦστε τί θά πάθει. Θά δεχτεῖ τόν κόλαφο τοῦ δαίμονα τῆς βλασφημίας ἰσοβίως! Δέν θά τοῦ φεύγουν ἐκεῖνα πού θά δεῖ καί θά ἀκούσει ποτέ μέσα ἀπό τήν ψυχή του! Θά κάνει προσευχή καί θά τοῦ ἔρχονται οἱ εἰκόνες αὐτές. Θά πηγαίνει στήν ἐκκλησία καί θά τοῦ ἔρχονται αὐτές οἱ βλασφημίες, θά τόν δέρνει, ὑπογραμμίζω, ἰσόβια ὁ δαίμων τῆς βλασφημίας! Εἶναι φοβερός ὁ δαίμων τῆς βλασφημίας. Μήν δώσομε εὐκαιρίες στό δαίμονα τῆς βλασφημίας νά δοῦμε τέτοια πράγματα, γιατί δέν θά ἡσυχάσομε ποτέ!»
                                                                                            (Πράξεις, ὁμιλία 88η)

       «Ἐδῶ στή Λάρισα εἶχε ἔρθει ἕνας Τοῦρκος καί πήγαιναν σέ αὐτόν. Τούς ἔδινε κάτι φυλακτά πού ἦταν γραμμένα μέ ἀραβικά στοιχεῖα, ποιός ξέρει τί εἶχε ἐκεῖ μέσα γραμμένα αὐτός, νά τό φορᾶνε πάνω τους! Νά πᾶς σέ Τοῦρκο, ἀλλόθρησκο ἄνθρωπο, νά σοῦ πεῖ πῶς νά φυλαχθεῖς ἀπό τό κακό; Αὐτό εἶναι κατάντημα … Καί ἔρχονται οἱ ἄνθρωποι, φορᾶνε αὐτά τά φυλαχτά ἐπάνω τους, γιά νά μοῦ ποῦν ἐτοῦτο, ἐκεῖνο. Καί τούς λέω ὅτι πρέπει αὐτά τά πράγματα νά τά πετάξουν».
                                                                   (Σύγχρονα καυτά θέματα, ὁμιλία 26η)

      «Ἔχομε μία τοιχογραφία στό παρεκκλήσι τοῦ λεγομένου Ἁγίου Δημητρίου στό καθολικό μας, πού πιθανῶς νά εἶναι τοῦ Ἁγίου Νικολάου τό παρεκκλήσι αὐτό, γιατί ὅλες οἱ σκηνές εἶναι ἀπό τή ζωή τοῦ Ἁγίου Νικολάου, ἀπό τότε πού πήγαινε στό σχολεῖο ὁ Ἅγιος Νικόλαος καί μάθαινε γράμματα, ἔχει καί αὐτή τήν εἰκόνα, τοιχογραφίες ψηλά, καί ἔχει καί τήν πρώτη Οἰκουμενική Σύνοδο καί σέ κάποια ἄκρη ὁ Ἅγιος Νικόλαος σηκώνει τό χέρι του καί δίνει σκαμπίλι στόν Ἄρειο. Καί ὅμως, λέγεται ὅτι εἶναι «Κανόνας πραότητος». Θέλω νά πῶ, καταλαβαίνετε, ἀγαπητοί μου, ὅτι ἡ πραότητα εἶναι ἄλλο πρᾶγμα καί ἡ ζωηρή συζήτηση ἤ ἀκόμα ἡ φωνή δέν προσβάλλει τήν πραότητα καί ἠπιότητα».
                                                                                           (Πράξεις, ὁμιλία 154η)

       «Εἶχε πεῖ ὁ Πλήθων μία κουβέντα -πού δίδασκε εἰδωλολατρία, ὅταν πρό ἐτῶν τή διάβασα ἔμεινα ἔκπληκτος-: «Καί ὅμως» εἶπε, «κάποια ἡμέρα ἡ Ἑλλάς θά ξαναγίνει εἰδωλολατρική»! Αὐτό, ὅταν τό διάβασα, ἀνατριχίασα, γιατί τό πίστεψα, καί ἐκεῖ, στούς πρόποδες τοῦ Ταΰγετου, ἐκεῖ πού ἦταν ὁ Πλήθων καί δίδασκε, πῆγε ὁ δικός μας ὁ Θεοδωρακόπουλος, νά ἱδρύσει σχολή, συνεχιστής ἐκείνης τῆς σχολῆς τοῦ Πλήθωνος, πού δίδασκε εἰδωλολατρία. Εἶναι ἀξιοθρήνητο πρᾶγμα!».
                                                                                    (Βασιλειῶν Γ΄, ὁμιλία 19η)

      «Ὁ Θεός δέν θέλει τόν οἰκουμενισμό, θέλει τήν οἰκουμενικότητα».
                                                                                            (Πράξεις, ὁμιλία 157η)


        «Ἀγάπη ἐν ἀληθείᾳ, ὄχι νά λέμε μόνο γιά ἀγάπη. [γιά τούς  οἰκουμενιστές]».
                                                                                               (Σειράχ, ὁμιλία 118η)

       «Γιατί οἱ προτεστάντες στρέφονται ἐναντίον του μοναχισμοῦ; Γιατί τούς ἀποκαλύπτουν οἱ μοναχοί! Ἡ ἱστορία τοῦ μοναχισμοῦ δέν εἶναι τίποτα ἄλλο, παρά ἡ ἀποκάλυψη τῶν βαθέων τοῦ σατανᾶ. Ὅποια αἵρεση παρουσιαστεῖ, ὁ μοναχισμός τήν ἀνιχνεύει, πού εἶναι στίς ἐρήμους, στά βουνά, πού εἶναι ἀπομακρυσμένος, αὐτοί ἀνιχνεύουν! Ὁλόκληρη ἡ ἐκκλησιαστική μας ἱστορία εἶναι ἱστορία ἀνίχνευσης τῶν αἱρέσεων ἐκ μέρους τοῦ μοναχισμοῦ. Ἑπόμενο εἶναι οἱ αἱρετικοί νά βλέπουν τόν μοναχισμό μέ τό χειρότερο μάτι. Γι’ αὐτό ἰδιαιτέρως στρέφονται ἐναντίον τοῦ μοναχισμοῦ, νά τόν ἐξευτελίσουν ὅσο μποροῦν περισσότερο, μόνο καί μόνο γιά νά προσβάλουν τήν Ἐκκλησία. Γιατί ὁ προμαχώνας τῆς Ἐκκλησίας εἶναι ὁ μοναχισμός. Ἔφτασε κάποιος νά μοῦ πεῖ, καί κληρικός μάλιστα: «Καί ἐσεῖς τί ἀνακατεύεστε μέ ἐκεῖνα πού γίνονται στήν πόλη; Τί σᾶς ἐνδιαφέρει ἐσᾶς;». Σάν νά εἶναι ἡ Ἐκκλησία μας μόνο μοναστήρι καί νά μήν μᾶς νοιάζει τίποτα ἄλλο … Ὁ Μέγας Βασίλειος ἦταν οἰκουμενικός Πατήρ. Τόν ἐνδιέφερε τί γίνεται σέ ὁλόκληρη τήν οἰκουμένη. Μπορεῖ νά λέει τό σῶμα: «Mέ πονάει τό κεφάλι, θά πάρω ἀσπιρίνη, μέ πονάει τό νύχι, δέν μέ ἐνδιαφέρει;». Τό λέει αὐτό ποτέ κανένας; Εἶναι χριστιανικό νά μήν μᾶς ἐνδιαφέρει τί γίνεται; Καί τοῦ ἀπαντῶ: «Γι’ αὐτό εἴμαστε ἐκεῖ πάνω, νά βλέπομε ἐκεῖνα πού εἶναι χαμηλά καί νά ἀφυπνίζομε ἐκείνους πού κοιμοῦνται μέσα στήν πόλη!». Αὐτό ἀπάντησα».
                                                                                   (Περί αἱρέσεων, ὁμιλία 2η)

     «Σᾶς ἔχω πεῖ κάτι στήν ὁμιλία πού μοῦ διαφεύγει, κάτι πού δέν εἶναι πολύ σωστό; Δέν μπορῶ νά χαρακτηριστῶ αἱρετικός! Μοῦ τό ὑποδείξατε; Θά πῶ: «Συγγνώμη, τό ἀποκαθιστῶ αὐτό τό πρᾶγμα». Αἱρετικός εἶναι ἐκεῖνος ὁ ὁποῖος ὄχι μόνο ἔκανε λάθος, ἀλλά ἐκεῖνος πού θά ἐπιμείνει στό λάθος».
                                                                                (Ἀπαντήσεις ἀποριῶν 290ή)


 «Ὄχι παγκοσμιοποίηση, ἀλλά ἐκκλησιαστικοποίηση».
                                                                                            (Σειράχ, ὁμιλία 252η)

     «Ὁ οἰκουμενισμός εἶναι τό πιό τερατῶδες κατασκεύασμα τῆς ἱστορίας».
                                                                                           (Ψαλτήρας, ὁμιλία 11η)

      «Δέν θά παύσω νά τό λέγω καί νά εἰδοποιῶ, ὅτι οἱ διαθρησκειακές προσεγγίσεις δέν εἶναι τίποτε ἄλλο, παρά ἀκριβῶς αὐτό: Νά ἀρέσομε σέ ἐκείνους πού μᾶς ἐπιβάλλουν τήν γνώμη τους».
                                                                                      (Σειρά Β’, ὁμιλία 468η, β’)

Παρασκευή 11 Ιανουαρίου 2013

ΑΝΑΦΟΡΑ ΓΕΡΟΝΤΟΣ ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΑ ΑΝΕΠΡΟΚΟΠΟΥΣ


 «Ὁ π. Φιλόθεος Ζερβάκος, ὁ ὁποῖος περιέτρεχε ὅλη τήν Ἑλλάδα, ἴσως καί νά πῆγε στό ἐξωτερικό, δέν ξέρω, πάντως περιέτρεχε ὅλη τήν Ἑλλάδα, θυμᾶμαι στήν Κηφισιά ἐρχόταν ἀπό τήν Πάρο. Ἐδῶ στή Λάρισα ἐρχόταν καί ἐξομολογοῦσε πολλούς. Ἐγώ δέ ἐπανειλημμένως τόν εἶχα δεῖ ἐδῶ στή Λάρισα στή δεκαετία τοῦ ’60. Ἔκανε καί κήρυγμα. Πήγαινε στόν Ἅγιο Κωνσταντῖνο Λαρίσης. Εἶδα αὐτό τό δημοσίευμα καί παραξενεύτηκα. Λέει: «Γύρισα καί γύρισα, ἀλλά δέν βαριέσαι, οἱ ἄνθρωποι εἶναι οἱ ἴδιοι, δέν θέλουν νά διορθωθοῦν, δέν ἔχουν προκοπή, καί εὔχομαι», λέει ὁ π. Φιλόθεος Ζερβάκος, «εὔχομαι νά πεθάνω, νά μήν βλέπω αὐτή τήν κατάσταση. Κουράστηκα!». Αὐτό, ἀγαπητοί μου, συμβαίνει γιά κάθε πνευματικό. Ἄν μέ ρωτήσετε, θά σᾶς ἔλεγα τό ἴδιο [ἡ ὁμιλία ἔγινε τό 1999]. Δέν ξέρω τί προκοπή θά βρίσκομε στούς ἀνθρώπους μας, δέν ξέρω. Καί λέμε: «Μά, ἔτσι ὅπως σκέπτεται αὐτός ὁ ἄνθρωπος, εἶναι Χριστιανός; Δέν ἔχομε προκοπή καί αὐτό εἶναι τό πάρα πολύ δυσάρεστο. Ὡστόσο, ἡ Θεία Χάρις πάντα περιμένει, ἕτοιμη νά μᾶς δώσει τήν προκοπή μας, ἀρκεῖ νά ἀνοίξουμε τήν πόρτα στή Θεία Χάρη».

«Σοφία Σειράχ ὁμιλία, 121η»

Παρασκευή 16 Νοεμβρίου 2012

ΨΩΜΙ - ΠΑΙΔΕΙΑ - ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ (ΜΙΑ ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΗ ΠΡΟΣΕΓΓΙΣΗ)




ΨΩΜΙ
«Ἔλεγα σέ κάποιον, πού εἶναι σήμερα εἰκοσιπέντε χρόνων [1976], τό θέμα τῆς πείνας.Καί μοῦ λέει: «Δέν μπορῶ νά καταλάβω πῶς εἶναι δυνατόν νά πεινάσουν οἱ ἄνθρωποι. Δηλαδή, πῶς εἶναι δυνατόν νά μήν ὑπάρχουν τρόφιμα;»! Πῶς εἶναι δυνατόν, ἔ; Πιστέψτε με, ἐκεῖνοι πού βρίσκονται πολύ κοντά μου καί μπορῶ νά τρώγω μαζί τους καί αὐτοί μαζί μου, μά, σχεδόν κάθε μέρα, γιατί πάντα ἔχω μπροστά μου τήν εἰκόνα τῆς πείνας, θά τούς ἀναφέρω: «Προσέξτε, σήμερα τρῶμε, αὔριο μπορεῖ νά μήν ἔχομε νά φᾶμε!». Αὐτό τό πρᾶγμα τό κάνουμε στά παιδιά μας; Φοβᾶμαι, ὄχι. Μέ πιάνει πόνος ψυχῆς, ὅταν βλέπω μπροστά στούς γονεῖς των νά τρώγουν λίγο, γιατί εἶναι χορτᾶτα τά παιδιά, καί τό ὑπόλοιπο στό πιάτο νά πετιέται στά σκουπίδια! Ἤ νά ὑπάρχει ἐκλεκτικότητα στά φαγητά: «Αὐτό μ’ ἀρέσει, ἐκεῖνο δέν μ’ ἀρέσει, καί ἅμα δέν μ’ ἀρέσει αὐτό, ἡ μαμά εἶναι ὑποχρεωμένη νά μοῦ κάνει κάτι ἄλλο»! Δέν εἶναι σωστά πράγματα αὐτά, ἀγαπητοί μου. Οἱ μεγάλοι φταῖνε γιά τή γενεά πού ἔχει ἔλθει καί εἶναι τόσο ἀπαιτητική καί θά γίνει τελικά ἡ αἰτία νά ξαναγυρίσει ἡ πεῖνα!


 Γιατί καί ἡ γενεά αὐτή, πού δέν πείνασε καί δέν ξέρει οὔτε στό ὄνειρό της τί σημαίνει πεῖνα, πρέπει καί αὐτή νά δοκιμάσει τήν πεῖνα, γιά νά μάθει, ἐκ πείρας πλέον, τί σημαίνει ὅτι ὁ Θεός αἴρει τά ἀγαθά Του, ὅταν οἱ ἄνθρωποι σπάταλα τά σκορποῦν! Πρέπει νά ἀντιληφθοῦμε ὅτι τά ὑλικά ἀγαθά πάνω στή γῆ δέν εἶναι ἄφθονα καί ὅτι δύνανται κάποια μέρα νά ἐξαντληθοῦν πολύ γρηγορότερα ἀπό ὅ,τι θά περιμέναμε, ἤ ἀκόμη ἡ γῆ νά ἀποδώσει ὅ,τι ἀκριβῶς ἔχομε ἀνάγκη!».
(Περί παθῶν, ὁμιλία 17η)


ΠΑΙΔΕΙΑ
«Πρέπει νά γίνουμε καλλιεργημένοι ἄνθρωποι. Ἄν ἔχω ἕνα παράπονο ἀπό τόν ἑαυτό μου καί ἄν ἔχω ἕνα παράπονο ἀπό σᾶς εἶναι τοῦτο, ὅτι παρά τήν ἴσως ἐπαρκῆ πνευματική τροφή ἤ τήν ἐπαρκῆ τροφή πού μποροῦμε νά βροῦμε στήν ἐποχή μας, στά βιβλία, πού ὑπάρχουν τόσες ἐκδόσεις, μένουμε οἱ ἴδιοι καί οἱ ἴδιοι. Δέν καλλιεργούμεθα. Καί κάνω, λοιπόν, μία ἔκκληση στήν ἀγάπη σας, καί ἐγώ καί ἐσεῖς, ὅλοι μαζί νά καλλιεργούμεθα. Καί μήν ξεχνᾶμε ὅτι ὁ καλλιεργημένος ἄνθρωπος εἶναι ἐκεῖνος πού γίνεται τό ἔδαφος προσγειώσεως τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, τῆς Θείας Χάριτος. Μόνο σέ αὐτό τό ἔδαφος φυτρώνει καί ἀναπτύσσεται ἡ ἀγάπη καί ὅλα τά χαρίσματα. Λοιπόν, ἄς φροντίσομε νά γίνομε καλλιεργημένοι ἄνθρωποι».
(Σειράχ, ὁμιλία 95η)


ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ
«Ἐσεῖς συλλάβατε τί θά πεῖ ἐλευθερία; Ὅλα μου τά χρόνια μελετῶ τό θέμα, ἀπό ἔφηβος, ἀγαπητοί μου, μελετῶ τό θέμα τῆς ἐλευθερίας. Δέν τό ἔχω πιάσει ἀκόμα! [ἡ ὁμιλία ἔγινε τό 1990]».
(Σειρά Β’, ὁμιλία 239η, α’)



«Ὁ Θεός πάντα δίνει μιά ἐλευθερία 99% καί 1% ἕναν περιορισμό, πού διαφυλάσσει καί διασώζει τήν ἐλευθερία. Ὅταν ἀφεθεῖ τελείως ἐλεύθερος ὁ ἀνθρωπος θά καταστραφεῖ».
(Δευτερονόμιο, ὁμιλία 26η)

Πέμπτη 1 Νοεμβρίου 2012

ΓΕΡΟΝΤΑΣ ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ : "Φοβοῦμαι μήπως καί στόν τόπο μας ἔρθει κάποια καταστροφή"




«Σᾶς εἶπα ὅτι φοβοῦμαι, πολύ φοβοῦμαι, πάρα πολύ, μήπως καί στόν τόπο μας ἔρθει κάποια καταστροφή, νά μέ θυμᾶστε, ἐκτός ἄν μετανοήσομε. Ἀλλά πολύ τό φοβᾶμαι, ὅλος αὐτός ὁ πλεονασμός τῶν ὑλικῶν ἀγαθῶν, πού τά πετᾶμε καί στά σκουπίδια τά ὑλικά μας ἀγαθά, πολύ μέ φοβίζει(ὁμιλία1982). Χωρίς νά σᾶς πῶ ὅτι μᾶς ἐμποδίζει καί ἡ ἐντολή τοῦ Χριστοῦ πού εἶπε: «ἵνα μή τί ἀπόληται», τίποτα νά μή χάνεται, ἀλλά νά ὑπάρχει πνεῦμα οἰκονομίας. Ἀλλά ποιός κάνει οἰκονομία; Κανένας δέν κάνει οἰκονομία, μόνο οἱ σώφρονες ἄνθρωποι. Φοβοῦμαι ὅμως, πώς οἱ σώφρονες ἄνθρωποι εἶναι λίγοι!».

(Χριστιανική Ἀνθρωπολογία, ὁμιλία 51η, 1982)

Τρίτη 30 Οκτωβρίου 2012

ΓΕΡΟΝΤΑΣ ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ : "ΥΠΟΚΛΙΝΟΜΑΙ ΣΕ ΤΕΤΟΙΕΣ ΜΗΤΕΡΕΣ ΚΑΙ ΣΕ ΤΕΤΟΙΟΥΣ ΠΑΤΕΡΕΣ"


 

«Ξέρετε, τό νά κάνεις παιδιά, γιά τόν πατέρα εἶναι μία γιά τή μητέρα εἶναι δέκα φορές ἡρωισμός; Δόξα τῷ Θεῶ, εἶμαι ἄγαμος, ἀλλά τό καταλαβαίνω. Εἶναι ἡρωισμός γιά μιά γυναῖκα νά γεννήσει καί νά μεγαλώσει καί νά ἀναθρέψει παιδιά. Ἐγώ σᾶς τό λέγω, ὑποκλίνομαι σέ τέτοιες μητέρες καί σέ τέτοιους πατέρες [σέ πολύτεκνους, ὅπως ἀνέφερε σέ ἄλλο σημεῖο τῆς ὁμιλίας]».
(Ἀπαντήσεις ἀποριῶν, ὁμιλία 186η)

Δευτέρα 29 Οκτωβρίου 2012

ΓΕΡΟΝΤΟΣ ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ : "ΣΤΕΛΝΕΙ Ο ΘΕΟΣ ΠΛΗΓΕΣ" ;

«Μέ τήν ἡδονιστική ζωή μετερχόμεθα τήν τεχνική, νά μᾶς ἀποδώσει τά ἀγαθά τῶν ἡδονῶν μας, πιέζοντας τήν τεχνική, μολύνουμε τήν ἀτμόσφαιρα, μολύνοντας τήν ἀτμόσφαιρα, ἐπιφέρομε τίς πληγές τῆς Ἀποκάλυψης ἐπάνω στόν πλανήτη μας. Ἄρα, οἱ πληγές προέρχονται ἀπό τά χέρια τῶν ἰδίων τῶν ἀνθρώπων. Ὁ Θεός βλέποντας τήν κακή μας προαίρεση, ὅτι ἀγαπᾶμε τίς ἡδονές μας, μᾶς ἀφήνει νά καταστρέψουμε τή δημιουργία. Αὐτό ὅμως στή γλῶσσα τῆς Γραφῆς ἔτσι διατυπώνεται: «Στέλνει ὁ Θεός πληγές».
            (Σειράχ, ὁμιλία 119η)

Τετάρτη 24 Οκτωβρίου 2012

ΓΕΡΟΝΤΟΣ ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ : Η ΣΤΑΣΗ ΜΑΣ ΑΠΕΝΑΝΤΙ ΣΤΟ ΘΕΟ ΕΙΝΑΙ ΣΤΑΣΗ ΟΜΠΡΕΛΑΣ !



      «Θυμᾶμαι ἐκεῖνες τίς δύσκολες μέρες τῆς κατοχῆς, ἀγαπητοί, πού ὅλα ἦταν ἄσχημα, ὁ λαός μας ἔτρεχε στίς ἐκκλησίες, ἦταν γεμάτες οἱ ἐκκλησίες! Ὅταν ἐλευθερωθήκαμε, τότε οἱ πολλοί πιά δέν ἐκκλησιάζονταν. Τότε ἄρχισε καί τό ἄνοιγμα τῶν διασκεδάσεων καί τῆς ἐπανάληψης, δυστυχῶς, ἐκείνων τῶν φοβερῶν ἁμαρτιῶν, πού σήμερα δρέπομε ἐκείνους τούς καρπούς. Γιατί ἡ κακοπάθεια πού εἴχαμε ἀπό τήν πολεμική περιπέτεια δέν μᾶς συνέτισε, γιατί δέν φοβηθήκαμε τόν γνήσιο φόβο τοῦ Θεοῦ, ἀλλά φοβηθήκαμε μήν ἔχομε χειρότερες καταστάσεις καί τρέχαμε στήν ἐκκλησία. Τελείωσε ἡ καταιγίδα; Βάλαμε τήν ὀμπρέλα στήν ἄκρη. Ἔχει καταιγίδα; Ἀνοίγομε τήν ὀμπρέλα. Ἔτσι, ἡ στάση μας ἀπέναντι στόν Θεό εἶναι στάση ὀμπρέλας. Ἔτσι, ὅταν τά πράγματα δέν πηγαίνουν καλά, τότε ἀνοίγομε τήν ὀμπρέλα, ὅταν τά πράγματα πηγαίνουν καλά, τότε δέν χρειαζόμαστε τό Θεό. Ὁ Θεός εἶναι στή γωνία».
(Πράξεις, ὁμιλία 85η)

Τρίτη 23 Οκτωβρίου 2012

ΓΕΡΟΝΤΟΣ ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ : Η ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΟΤΗΤΑ ΠΟΥ ΕΠΙΒΑΛΛΕΤΑΙ ΑΠΟ ΤΟΝ ΦΟΒΟ


 
 

«Ἐνθυμοῦμαι, ἀγαπητοί, κατά τόν πόλεμο τοῦ ’40 ἀλλά καί τήν γερμανική κατοχή ἐγέμιζαν οἱ ἐκκλησίες. Ὅποιος ἀπό σᾶς εἶναι ἡλικιωμένος θά τό θυμᾶται αὐτό. Γέμιζαν οἱ ἐκκλησίες, γιατί κάποιο παιδί, κάποιος πατέρας, κάποιος ἀδελφός ἦταν στρατιώτης καί κινδύνευε νά φονευθεῖ, καί ἔτρεχε ἡ μάνα, ἡ ἀδελφή, ἡ σύζυγος στήν ἐκκλησία ξημερώματα, νά προσευχηθοῦν, νά φυλάξει ὁ Θεός τό γιό, τό σύζυγο, τόν ἀδελφό. Ἐλευθερωθήκαμε καί ἄδειασαν οἱ ἐκκλησίες. Τί ἦταν ἐκεῖνο πού ἔκανε; Κάποιο συμφέρον εὐτελές, μία ἰδιοτέλεια, ὄχι γιά λόγους πνευματικούς. Καί ἀποκαλύπτεται ἐδῶ ὅτι δέν ὑπῆρχε βάθος μετάνοιας. Δηλαδή, μία θρησκευτικότητα πού ἐπιβάλλεται ἀπό τό φόβο. Φοβόμαστε καί τρέχομε κοντά στό Θεό, ὄχι ὅμως ἀπό ἀγάπη στό Θεό.


Ἀγαπητοί μου, ἄν θά εἶχα νά σᾶς ἀφήσω μία παραγγελία ἀπό ὅσα σᾶς ἔχω πεῖ τόσα χρόνια, τόσες δεκαετίες, θά ἦταν αὐτό πού θά σᾶς πῶ τώρα: Μήν πλησιάζετε τό Θεό, γιατί ἔχετε κάποια αἰτήματα, κάποια θέματα, νά εἴμαστε ὑγιεῖς, νά βγάζουμε τό ψωμί μας τό καθημερινό, νά ἔχομε μία ἀσφάλεια κοντά στό Θεό, νά μήν πάθομε τοῦτα ἤ ἐκεῖνα. Ὄχι. Καλά εἶναι ὅλα, ναί, ἀλλά ἐκεῖνο πού ἔχω νά σᾶς πῶ εἶναι: Προσεγγίζετε τό Θεό, γιατί φτάσατε νά τόν ἀγαπᾶτε. Καί ἄν ὁ Θεός σᾶς παραδώσει σέ δοκιμασίες, μή στραφεῖτε ἐναντίον Του. Ὅταν κρίνει ὁ Θεός, ἐκεῖνον πού τόν ἀγαπᾶ τόν δοκιμάζει, ὄχι γιά νά μάθει ποιός εἶναι, ἀλλά γιά νά μάθει ὁ δοκιμαζόμενος ποιά πρέπει νά εἶναι ἡ ἀγάπη του στό Θεό. Ἔτσι, βλέπετε ἁγίους ἀνθρώπους νά τούς δοκιμάζει ὁ Θεός. Νά πῶ γιά τόν Ἰώβ, νά πῶ γιά τόν Ἀβραάμ, Ἰσαάκ, Ἰακώβ καί τούς μάρτυρες; Ὅλους αὐτούς ὁ Θεός τούς ἐδοκίμασε. «Κύριε, ἐγώ σέ ἀγαπῶ καί Ἐσύ μέ ἀφήνεις νά ὑποστῶ μαρτύριο;». Ἀλλά ὁ ἀληθινά ἀγαπῶν τό Θεό ποτέ δέ θά τό πεῖ αὐτό. Θά πεῖ: «Ἐπειδή σέ ἀγαπῶ, γι’ αὐτό καί στό μαρτύριο θά πάω!». Εἶναι ἐκεῖνο πού ἔλεγε ὁ Παῦλος: «Τίς ἡμᾶς χωρίσει ἀπό τῆς ἀγάπης τοῦ Χριστοῦ;». Δέν εἶπε: «Τίς ἡμᾶς χωρίσει ἀπό τήν πίστη τοῦ Χριστοῦ», ἀλλά «ἀπό τῆς ἀγάπης τοῦ Χριστοῦ». Πολλοί λένε ὅτι πιστεύουν, ἀλλά δέν ἔχουν ἀνεπτυγμένη τήν ἀγάπη, ὄχι τήν ἀγάπη στόν πλησίον, ἀλλά τήν ἀγάπη στό Χριστό. Δέν μπορεῖς νά ἀγαπήσεις τόν πλησίον σου ὀρθῶς, ἄν δέν ἀγαπήσεις τό Χριστό! Καί ἐκεῖνος πού ἀγαπᾶ τό Χριστό, ἀγαπᾶ καί τίς εἰκόνες Του, τόν πλησίον του. Διαφορετικά, ἔχομε οὐμανισμούς κτλ. Ἄν περάσομε δύσκολες μέρες, δέν θά μᾶς σώσει ἡ πίστη, ἀλλά θά μᾶς σώσει ἡ ἀγάπη στόν Ἰησοῦ Χριστό! Σᾶς τό καταθέτω».
(Ἠσαΐας, ὁμιλία 68η)

Δευτέρα 15 Οκτωβρίου 2012

ΓΕΡΟΝΤΑΣ ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ : ΔΙΗΓΗΣΕΙΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΑΙΔΙΚΗ ΤΟΥ ΗΛΙΚΙΑ




«Οἱ πρόγονοι καί τῆς μητέρας μου καί τοῦ πατέρα μου κατάγονται ἀπό τή Μυτιλήνη, γι’ αὐτό καί Μυτιληναῖος λέγομαι. Ἀλλά καί ἡ μητέρα μου κατάγεται ἀπό τή Σάμο καί συνεπῶς καί ἡ Μυτιλήνη καί ἡ Σάμος εἶναι πατρίδες μου».
(Δευτερονόμιο, ὁμιλία 32η) 


«Θυμᾶμαι ἐγώ, γέννημα-θρέμμα, κάτοικος Κηφισιᾶς. Ἡ Κηφισιά, ἕνα προάστιο τῶν Ἀθηνῶν, μόλις 13 χιλιόμετρα βόρεια τῶν Ἀθηνῶν».

(Σειράχ, ὁμιλία 269η)

«Στό νησί τοῦ πατέρα μου, πολύ μικρός ἤμουνα, εἶχα τελειώσει τήν Α’ Δημοτικοῦ, καί εἴχαμε πάει σέ μία παραλία, πολύ μεγάλη παραλία, ὡραία ἀμμουδιά, λέγεται Πλατύγιαλος. Ἐκεῖ εἶναι καί μία ἐκκλησία, πού εἶναι λίγο μέσα στή θάλασσα. Μέ ἕνα διάδρομο ξέρας, προχωρᾶ κανείς μέσα στή θάλασσα, μετά τήν πλαγιά ἦταν κάτι μεγάλες ἀγκαθιές σέ ἕνα τμῆμα καί θυμᾶμαι, ὑπῆρχαν κάτι κρινάκια. Ἐγώ, παιδάκι ἤμουν, ἔσκυβα μέσα ἐκεῖ στά κρινάκια, μέσα στίς ἀγκαθιές. Αὐτοί εἶναι οἱ πιστοί. Μέσα στίς ἀγκαθιές αὐτοῦ τοῦ κόσμου εἶναι τά κρινάκια τοῦ Θεοῦ, εἶναι οἱ πιστοί Χριστιανοί. Αὐτοί εἶναι τά ἀληθινά λουλούδια, τά ζωντανά, τά ὡραῖα. Ἔτσι στολίζεται ἡ Ἐκκλησία, ὄχι μόνο μέ ὡραῖα ἀντικείμενα, ἀλλά καί μέ ὡραῖες ψυχές, καί ἔτσι πρέπει νά εἴμαστε».

(Κατηχήσεις Ἁγ. Κυρίλλου, ὁμιλία 165η)


 


 

Παρασκευή 12 Οκτωβρίου 2012

ΤΙ ΕΛΕΓΕ Ο ΓΕΡΟΝΤΑΣ ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ ΓΙΑ ΤΑ ΒΛΑΣΦΗΜΑ ΕΡΓΑ





 

«Εἶναι κάποια ταινία κάποιου Ἰταλοῦ σκηνοθέτη, πού βασίζεται σέ κάποιο βιβλίο τοῦ Καζατζάκη, εἶναι, ὅπως λέγεται, ἀπιθάνου βλασφημίας, γιατί προχωρεῖ ἡ ταινία πολύ πέρα ἀπό τίς φοβερές βλασφημίες πού ἀναφέρει ὁ Καζατζάκης στό βιβλίο του αὐτό γιά τό Πρόσωπο τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ. Αὐτοί οἱ ἄνθρωποι πού γράφουν ἤ σκηνοθετοῦν ἤ προβάλλουν στόν κινηματογράφο γιά τόν Καζατζάκη ἤ προτρέπουν οἱ ἐκπαιδευτικοί στά σχολεῖα νά διαβάζουν οἱ μαθητές Καζατζάκη, πρέπει νά εἶναι ἄνθρωποι ἐλαυνόμενοι ὑπό λεγεώνων δαιμόνων, σίγουρα. Γι’ αὐτό, ἀγαπητοί μου, προτροπή μου εἶναι, κανείς, μά κανείς, ἔστω περίεργα, νά μήν πάει νά δεῖ μία τέτοια βλάσφημη ταινία. Εἶπα οὔτε ἀπό περιέργεια, γιατί αὐτός πού θά τολμήσει νά πάει νά δεῖ ἀπό περιέργεια -τό ξαναλέω, ὄχι ἀπό ἀσεβῆ διάθεση- ξέρετε τί θά πάθει; Ἀκοῦστε τί θά πάθει. Θά δεχτεῖ τόν κόλαφο τοῦ δαίμονα τῆς βλασφημίας ἰσοβίως!Δέν θά τοῦ φεύγουν ἐκεῖνα πού θά δεῖ καί θά ἀκούσει ποτέ μέσα ἀπό τήν ψυχή του! Θά κάνει προσευχή καί θά τοῦ ἔρχονται οἱ εἰκόνες αὐτές. Θά πηγαίνει στήν ἐκκλησία καί θά τοῦ ἔρχονται αὐτές οἱ βλασφημίες, θά τόν δέρνει, ὑπογραμμίζω, ἰσόβια ὁ δαίμων τῆς βλασφημίας! Εἶναι φοβερός ὁ δαίμων τῆς βλασφημίας. Μήν δώσομε εὐκαιρίες στό δαίμονα τῆς βλασφημίας νά δοῦμε τέτοια πράγματα, γιατί δέν θά ἡσυχάσομε ποτέ!»

(Πράξεις, ὁμιλία 88η)


(ΑΥΤΗ ΤΗΝ ΠΕΡΙΟΔΟ ΣΤΗΝ ΑΘΗΝΑ ΠΑΙΖΕΤΑΙ Η ΒΛΑΣΦΗΜΗ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗ CORPUS CHRISTI)