Ἂν κάτι δὲν ἀφήνει τοὺς Ἕλληνες νὰ «πᾶνε μπροστά»,
εἶναι ἀσφαλῶς ἡ διχόνοια, ὁ κακὸς δαίμων ποὺ τοὺς πολεμάει ἀπὸ τὴν
πρώτη στιγμή. Στὸ ἀρχαιότερο ἀπὸ τὰ γραπτὰ μνημεῖα τῆς παραδόσεώς μας,
τὴν Ἰλιάδα τοῦ Ὁμήρου, ἡ αὐλαία ἀνοίγει μὲ τὸν τσακωμὸ τοῦ Ἀχιλλέα μὲ
τὸν Ἀγαμέμνονα. Αὐτὸ φαίνεται εἶναι τὸ κυριώτερο χαρακτηριστικό μας! Γι’
αὐτὸ καὶ ὁ στρατηγὸς Μακρυγιάννης[*] ἔλεγε: «Ὁ τόπος τοῦτος δὲν φτιάχνεται. Ὅμως,
νὰ ποὺ λίγο παρακάτω μονοιάζουν οἱ Ἕλληνες καὶ ἔξω ἀπ’ τὰ τείχη τῆς
Τροίας τὰ ἀπόρθητα, σφάζουν θυσιάζοντας στοὺς θεοὺς καὶ χύνουν σπονδὲς
ἀμέτρητες, διότι αὐτὸ εἶναι τὸ ἄλλο χαρακτηριστικό τους: Ἡ θεοσέβεια.
Γι’ αὐτὸ καὶ πάλι εἶπε ὁ Μακρυγιάννης (ἢ ὅποιος τὸ εἶπε, τέλος πάντων):
(Ὁ τόπος τοῦτος δὲν φτιάχνεται), «ἀλλὰ καὶ δὲν χαλιέται»!
Ὅμως
ἂς δοῦμε τί λέει ὁ ἐθνικός μας ποιητὴς γιὰ τὴν διχόνοια (εἶναι οἱ
στίχοι 144-150 ἀπὸ τὸ ποίημά του «Ὁ Ὕμνος εἰς τὴν Ἐλευθερίαν»).