Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΑΥΤΟΒΙΟΓΡΑΦΙΚΕΣ ΑΝΑΦΟΡΕΣ ΓΕΡΟΝΤΟΣ ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ ΜΥΤΙΛΗΝΑΙΟΥ ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΤΙΣ ΟΜΙΛΙΕΣ ΤΟΥ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΑΥΤΟΒΙΟΓΡΑΦΙΚΕΣ ΑΝΑΦΟΡΕΣ ΓΕΡΟΝΤΟΣ ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ ΜΥΤΙΛΗΝΑΙΟΥ ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΤΙΣ ΟΜΙΛΙΕΣ ΤΟΥ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Τρίτη 16 Φεβρουαρίου 2021

ΑΥΤΟΒΙΟΓΡΑΦΙΚΕΣ ΑΝΑΦΟΡΕΣ ΓΕΡΟΝΤΟΣ ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ ΜΥΤΙΛΗΝΑΙΟΥ ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΤΙΣ ΟΜΙΛΙΕΣ ΤΟΥ


ΠΑΙΔΙΚΑ ΧΡΟΝΙΑ
 
Η ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ

 «Παλιά ὑπῆρχε δυσκολία τοκετοῦ καί πέθαιναν καί ἡ μητέρα καί τά παιδιά. Καί ἐγώ εἶχα ἕνα ἀδελφάκι ἀκόμα, τό βαφτίσαμε ὅμως, προλάβαμε καί τό βαφτίσαμε, ἤμουν 5 χρόνων ἐγώ, τό θυμᾶμαι πολύ καλά καί τό καημένο 8 μέρες μόνο ἔζησε καί πέθανε. Ξέρουμε σήμερα τήν αἰτία. Τότε δέν τήν ξέραμε τήν αἰτία, γιατί πέθανε. Τοῦ ἀδελφοῦ μου δηλαδή τήν αἰτία, γιατί πέθανε. Ὑπάρχουν πάρα πολλοί κίνδυνοι! Τότε ἦταν ἀξεπέραστοι, πολλοί ἀπό αὐτούς σήμερα ξεπερνιοῦνται».

     (Πνευματική Διαθήκη Τωβίτ, ὁμιλία 3η)

«Ὑπάρχει μία ὡραία συνήθεια, -ἐγώ τουλάχιστον στό σπίτι μας τήν ἔβλεπα, πιστεύω εἶναι πανελλήνια αὐτή ἡ συνήθεια. Ὅταν κόβαμε τήν πίτα τήν ἁγιοβασιλιάτικη, λέμε: «Τό πρῶτο κομμάτι εἶναι τοῦ Χριστοῦ, τό δεύτερο κομμάτι», λέμε, «εἶναι τοῦ σπιτιοῦ, τό τρίτο κομμάτι εἶναι τοῦ φτωχοῦ».

(Τωβίτ, ὁμιλία 2η)

«Θυμᾶμαι τόν πατέρα μου, -καί ἄλλοτε σᾶς τό ἔχω πεῖ, εἶναι πολύ διαδεδομένο, μόνο πού τώρα σιγά-σιγά χάνονται πιά. Ὅταν ἔπαιρνε τό καρβέλι τό ψωμί, καρβέλι στρογγυλό, τό γύριζε ὕπτια, ἀνάσκελα, στήν ἀγκαλιά του, ἔπαιρνε τό μαχαίρι καί μέ τή μύτη τοῦ μαχαιριοῦ ἔκανε τρεῖς χαρακιές, τρεῖς σταυρούς στό πίσω μέρος, δηλαδή τό σταύρωνε. Ἔκανε τό σημεῖο τοῦ σταυροῦ πάνω στό ψωμί. Νά τό κάνετε μέχρι σήμερα, ἀγαπητοί μου, ἐσεῖς σάν πατεράδες στό σπίτι σας, νά τό κάνετε, νά σταυρώνετε τό ψωμί, θά παρακαλέσω πολύ».

(Κατηχήσεις Ἁγ. Κυρίλλου, ὁμιλία 28η)

«Ἐκεῖνος πού ἀγαπᾶ τήν κτίση, τό φυσικό περιβάλλον, μοιάζει τοῦ Δημιουργοῦ του καί εἶναι παιδί Του. Ἄν ξέρατε πόσο καλλιεργεῖται ὁ ἄνθρωπος, -καί γράμματα νά μήν ξέρει-, ὅταν ἀγαπᾶ τήν κτίση! Κάποτε, μικρός-μικρός, ἦταν πρώιμα τοῦ Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, καί ὁ πατέρας μου ἀγόρασε μία κότα ἀπό τό παζάρι, ἔφερε ἄλλη μία κότα. Τώρα θά γελάσετε μέ αὐτά πού θά σᾶς πῶ, ἀλλά δέν πειράζει. Καί τήν προσεχῆ ἑβδομάδα ἔφερε ἄλλη μία κότα. Υἱοθέτησα λοιπόν ἐγώ τή μία κότα καί ἡ ἀδελφή μου υἱοθέτησε τήν ἄλλη κότα. Τίς εἴχαμε στό κοτέτσι, βγάλαμε πουλάκια, ἔγιναν περισσότερες. Καθόμουνα μέ τίς ὧρες στό κοτέτσι, καί μοῦ φώναζε ἡ μητέρα μου: «Μά, τί κάνεις;». Καί ἐγώ τραγουδοῦσα στίς κότες [γέλια]. Ἀνακάλυψα δέ τό ἑξῆς: Οἱ κότες, ὅταν σφυρίξεις ἤ φωνάξεις, ἐνοχλοῦνται καί κινοῦν τό κεφάλι τους. Καί ἔκανα συντροφιά μέ τίς κότες. Βέβαια, θά πεῖτε, λίγο παλαβός νά εἶμαι. Δέν ξέρω, ἄς εἶναι».

    (Πνευματική Διαθήκη Τωβίτ, ὁμιλία 32η)

Πέμπτη 4 Φεβρουαρίου 2021

ΑΥΤΟΒΙΟΓΡΑΦΙΚΕΣ ΑΝΑΦΟΡΕΣ ΓΕΡΟΝΤΟΣ ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ ΜΥΤΙΛΗΝΑΙΟΥ ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΤΙΣ ΟΜΙΛΙΕΣ ΤΟΥ

 

ΠΑΙΔΙΚΑ ΧΡΟΝΙΑ

Η ΚΑΤΑΓΩΓΗ

    «Οἱ πρόγονοι καί τῆς μητέρας μου καί τοῦ πατέρα μου κατάγονται ἀπό τή Μυτιλήνη, γι’ αὐτό καί Μυτιληναῖος λέγομαι. Ἀλλά καί ἡ μητέρα μου κατάγεται ἀπό τή Σάμο καί συνεπῶς καί ἡ Μυτιλήνη καί ἡ Σάμος εἶναι πατρίδες μου».

(Δευτερονόμιο, ὁμιλία 32η)


    «Ἀπό τή Σάμο κατάγεται ἡ μητέρα μου, ἀπό τή Μυτιλήνη ὁ παπποῦς μου».

(Πράξεις, ὁμιλία 210η)


    «Θυμᾶμαι κάποτε, στό νησί τοῦ πατέρα μου, ἦταν ἕνα ἐκκλησάκι, Ταξιάρχες, παραθαλάσσιο. Ἐκεῖ ἀκριβῶς ἀπέναντι ἦταν κάτι ἀγκαθιές, μεγάλες ἀγκαθιές, καί μέσα ἐκεῖ -ἐγώ ἤμουν πιτσιρίκος, εἶχα τελειώσει τήν Α’ Δημοτικοῦ- καί εἶχε κρινάκια μέσα ἐκεῖ. Καί θυμᾶμαι, προσπαθοῦσα νά συρθῶ κάτω ἀπό αὐτές τίς ἀγκαθιές, γιά νά κόψω τά κρινάκια. Ἔτσι μοιάζουν σήμερα οἱ νέοι, ἀγαπητοί μου [ἔτ. 2000]. Μπορεῖ νά ὑπάρχουν οἱ ἀγκαθιές τοῦ κόσμου τούτου, τῆς κακίας τοῦ κόσμου τούτου, ἀλλά, πῶς νά τό κάνομε; Ὑπάρχουν καί τά κρινάκια, ναί, ὑπάρχουν καί τά κρινάκια. Οἱ ὡραῖοι νέοι, οἱ ὁποῖοι πραγματικά διασώζουν στό νά ὑπάρχει ἀκόμα ὁ κόσμος».

(Σειράχ, ὁμιλία 277η)


    «Στό νησί τοῦ πατέρα μου, ἀπό τίς Κυκλάδες, πολύ μικρός ἤμουνα, εἶχα τελειώσει τήν Α’ Δημοτικοῦ, καί εἴχαμε πάει σέ μία παραλία, πολύ μεγάλη παραλία, ὡραία ἀμμουδιά, λέγεται Πλατύγιαλος. Ἐκεῖ εἶναι καί μία ἐκκλησία, πού εἶναι λίγο μέσα στή θάλασσα. Μέ ἕνα διάδρομο ξέρας, προχωρᾶ κανείς μέσα στή θάλασσα, μετά τήν πλαγιά ἦταν κάτι μεγάλες ἀγκαθιές σέ ἕνα τμῆμα καί θυμᾶμαι, ὑπῆρχαν κάτι κρινάκια. Ἐγώ, παιδάκι ἤμουν, ἔσκυβα μέσα ἐκεῖ στά κρινάκια, μέσα στίς ἀγκαθιές. Αὐτοί εἶναι οἱ πιστοί. Μέσα στίς ἀγκαθιές αὐτοῦ τοῦ κόσμου εἶναι τά κρινάκια τοῦ Θεοῦ, εἶναι οἱ πιστοί Χριστιανοί. Αὐτοί εἶναι τά ἀληθινά λουλούδια, τά ζωντανά, τά ὡραῖα. Ἔτσι στολίζεται ἡ Ἐκκλησία, ὄχι μόνο μέ ὡραῖα ἀντικείμενα, ἀλλά καί μέ ὡραῖες ψυχές, καί ἔτσι πρέπει νά εἴμαστε».

  (Κατηχήσεις Ἁγ. Κυρίλλου, ὁμιλία 165η)