«Παλιά ὑπῆρχε δυσκολία τοκετοῦ καί πέθαιναν καί ἡ μητέρα καί τά παιδιά. Καί ἐγώ εἶχα ἕνα ἀδελφάκι ἀκόμα, τό βαφτίσαμε ὅμως, προλάβαμε καί τό βαφτίσαμε, ἤμουν 5 χρόνων ἐγώ, τό θυμᾶμαι πολύ καλά καί τό καημένο 8 μέρες μόνο ἔζησε καί πέθανε. Ξέρουμε σήμερα τήν αἰτία. Τότε δέν τήν ξέραμε τήν αἰτία, γιατί πέθανε. Τοῦ ἀδελφοῦ μου δηλαδή τήν αἰτία, γιατί πέθανε. Ὑπάρχουν πάρα πολλοί κίνδυνοι! Τότε ἦταν ἀξεπέραστοι, πολλοί ἀπό αὐτούς σήμερα ξεπερνιοῦνται».
(Πνευματική Διαθήκη Τωβίτ, ὁμιλία 3η)
«Ὑπάρχει μία ὡραία συνήθεια, -ἐγώ τουλάχιστον στό σπίτι μας τήν ἔβλεπα, πιστεύω εἶναι πανελλήνια αὐτή ἡ συνήθεια. Ὅταν κόβαμε τήν πίτα τήν ἁγιοβασιλιάτικη, λέμε: «Τό πρῶτο κομμάτι εἶναι τοῦ Χριστοῦ, τό δεύτερο κομμάτι», λέμε, «εἶναι τοῦ σπιτιοῦ, τό τρίτο κομμάτι εἶναι τοῦ φτωχοῦ».
(Τωβίτ, ὁμιλία 2η)
«Θυμᾶμαι τόν πατέρα μου, -καί ἄλλοτε σᾶς τό ἔχω πεῖ, εἶναι πολύ διαδεδομένο, μόνο πού τώρα σιγά-σιγά χάνονται πιά. Ὅταν ἔπαιρνε τό καρβέλι τό ψωμί, καρβέλι στρογγυλό, τό γύριζε ὕπτια, ἀνάσκελα, στήν ἀγκαλιά του, ἔπαιρνε τό μαχαίρι καί μέ τή μύτη τοῦ μαχαιριοῦ ἔκανε τρεῖς χαρακιές, τρεῖς σταυρούς στό πίσω μέρος, δηλαδή τό σταύρωνε. Ἔκανε τό σημεῖο τοῦ σταυροῦ πάνω στό ψωμί. Νά τό κάνετε μέχρι σήμερα, ἀγαπητοί μου, ἐσεῖς σάν πατεράδες στό σπίτι σας, νά τό κάνετε, νά σταυρώνετε τό ψωμί, θά παρακαλέσω πολύ».
(Κατηχήσεις Ἁγ. Κυρίλλου, ὁμιλία 28η)
«Ἐκεῖνος πού ἀγαπᾶ τήν κτίση, τό φυσικό περιβάλλον, μοιάζει τοῦ Δημιουργοῦ του καί εἶναι παιδί Του. Ἄν ξέρατε πόσο καλλιεργεῖται ὁ ἄνθρωπος, -καί γράμματα νά μήν ξέρει-, ὅταν ἀγαπᾶ τήν κτίση! Κάποτε, μικρός-μικρός, ἦταν πρώιμα τοῦ Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, καί ὁ πατέρας μου ἀγόρασε μία κότα ἀπό τό παζάρι, ἔφερε ἄλλη μία κότα. Τώρα θά γελάσετε μέ αὐτά πού θά σᾶς πῶ, ἀλλά δέν πειράζει. Καί τήν προσεχῆ ἑβδομάδα ἔφερε ἄλλη μία κότα. Υἱοθέτησα λοιπόν ἐγώ τή μία κότα καί ἡ ἀδελφή μου υἱοθέτησε τήν ἄλλη κότα. Τίς εἴχαμε στό κοτέτσι, βγάλαμε πουλάκια, ἔγιναν περισσότερες. Καθόμουνα μέ τίς ὧρες στό κοτέτσι, καί μοῦ φώναζε ἡ μητέρα μου: «Μά, τί κάνεις;». Καί ἐγώ τραγουδοῦσα στίς κότες [γέλια]. Ἀνακάλυψα δέ τό ἑξῆς: Οἱ κότες, ὅταν σφυρίξεις ἤ φωνάξεις, ἐνοχλοῦνται καί κινοῦν τό κεφάλι τους. Καί ἔκανα συντροφιά μέ τίς κότες. Βέβαια, θά πεῖτε, λίγο παλαβός νά εἶμαι. Δέν ξέρω, ἄς εἶναι».
(Πνευματική Διαθήκη Τωβίτ, ὁμιλία 32η)