ΟΜΙΛΙΕΣ ΓΕΡΟΝΤΟΣ ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ : ΕΣΘΗΡ 7 (ΤΕΛΟΣ ΣΕΙΡΑΣ)

7. Καταδίκη τοῦ Ἀμάν καί ἀνακήρυξις ἀντιβασιλέως τοῦ Μαρδοχαίου.- Ἀνάκλησις πρώτου διατάγματος. - Διάσωσις Ἰουδαίων. - Ἑορτή τῶν Πουρίμ. Τέλος τοῦ ὅλου βιβλίου τῆς Ἐσθήρ. (7, 7-10 8, 1 - 17 9, 1 - 31 10, 1 - 3λ)  22/10/80

ΨΩΜΙ - ΠΑΙΔΕΙΑ - ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ (ΜΙΑ ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΗ ΠΡΟΣΕΓΓΙΣΗ)

ΨΩΜΙ

«Ἔλεγα σέ κάποιον, πού εἶναι σήμερα εἰκοσιπέντε χρόνων [1976], τό θέμα τῆς πείνας.Καί μοῦ λέει: «Δέν μπορῶ νά καταλάβω πῶς εἶναι δυνατόν νά πεινάσουν οἱ ἄνθρωποι. Δηλαδή, πῶς εἶναι δυνατόν νά μήν ὑπάρχουν τρόφιμα;»! Πῶς εἶναι δυνατόν, ἔ; Πιστέψτε με, ἐκεῖνοι πού βρίσκονται πολύ κοντά μου καί μπορῶ νά τρώγω μαζί τους καί αὐτοί μαζί μου, μά, σχεδόν κάθε μέρα, γιατί πάντα ἔχω μπροστά μου τήν εἰκόνα τῆς πείνας, θά τούς ἀναφέρω: «Προσέξτε, σήμερα τρῶμε, αὔριο μπορεῖ νά μήν ἔχομε νά φᾶμε!». Αὐτό τό πρᾶγμα τό κάνουμε στά παιδιά μας; Φοβᾶμαι, ὄχι. Μέ πιάνει πόνος ψυχῆς, ὅταν βλέπω μπροστά στούς γονεῖς των νά τρώγουν λίγο, γιατί εἶναι χορτᾶτα τά παιδιά, καί τό ὑπόλοιπο στό πιάτο νά πετιέται στά σκουπίδια! Ἤ νά ὑπάρχει ἐκλεκτικότητα στά φαγητά: «Αὐτό μ’ ἀρέσει, ἐκεῖνο δέν μ’ ἀρέσει, καί ἅμα δέν μ’ ἀρέσει αὐτό, ἡ μαμά εἶναι ὑποχρεωμένη νά μοῦ κάνει κάτι ἄλλο»! Δέν εἶναι σωστά πράγματα αὐτά, ἀγαπητοί μου. Οἱ μεγάλοι φταῖνε γιά τή γενεά πού ἔχει ἔλθει καί εἶναι τόσο ἀπαιτητική καί θά γίνει τελικά ἡ αἰτία νά ξαναγυρίσει ἡ πεῖνα!


 Γιατί καί ἡ γενεά αὐτή, πού δέν πείνασε καί δέν ξέρει οὔτε στό ὄνειρό της τί σημαίνει πεῖνα, πρέπει καί αὐτή νά δοκιμάσει τήν πεῖνα, γιά νά μάθει, ἐκ πείρας πλέον, τί σημαίνει ὅτι ὁ Θεός αἴρει τά ἀγαθά Του, ὅταν οἱ ἄνθρωποι σπάταλα τά σκορποῦν! Πρέπει νά ἀντιληφθοῦμε ὅτι τά ὑλικά ἀγαθά πάνω στή γῆ δέν εἶναι ἄφθονα καί ὅτι δύνανται κάποια μέρα νά ἐξαντληθοῦν πολύ γρηγορότερα ἀπό ὅ,τι θά περιμέναμε, ἤ ἀκόμη ἡ γῆ νά ἀποδώσει ὅ,τι ἀκριβῶς ἔχομε ἀνάγκη!».

(Περί παθῶν, ὁμιλία 17η)

ΠΑΙΔΕΙΑ

«Πρέπει νά γίνουμε καλλιεργημένοι ἄνθρωποι. Ἄν ἔχω ἕνα παράπονο ἀπό τόν ἑαυτό μου καί ἄν ἔχω ἕνα παράπονο ἀπό σᾶς εἶναι τοῦτο, ὅτι παρά τήν ἴσως ἐπαρκῆ πνευματική τροφή ἤ τήν ἐπαρκῆ τροφή πού μποροῦμε νά βροῦμε στήν ἐποχή μας, στά βιβλία, πού ὑπάρχουν τόσες ἐκδόσεις, μένουμε οἱ ἴδιοι καί οἱ ἴδιοι. Δέν καλλιεργούμεθα. Καί κάνω, λοιπόν, μία ἔκκληση στήν ἀγάπη σας, καί ἐγώ καί ἐσεῖς, ὅλοι μαζί νά καλλιεργούμεθα. Καί μήν ξεχνᾶμε ὅτι ὁ καλλιεργημένος ἄνθρωπος εἶναι ἐκεῖνος πού γίνεται τό ἔδαφος προσγειώσεως τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, τῆς Θείας Χάριτος. Μόνο σέ αὐτό τό ἔδαφος φυτρώνει καί ἀναπτύσσεται ἡ ἀγάπη καί ὅλα τά χαρίσματα. Λοιπόν, ἄς φροντίσομε νά γίνομε καλλιεργημένοι ἄνθρωποι».

(Σειράχ, ὁμιλία 95η)

ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ

«Ἐσεῖς συλλάβατε τί θά πεῖ ἐλευθερία; Ὅλα μου τά χρόνια μελετῶ τό θέμα, ἀπό ἔφηβος, ἀγαπητοί μου, μελετῶ τό θέμα τῆς ἐλευθερίας. Δέν τό ἔχω πιάσει ἀκόμα! [ἡ ὁμιλία ἔγινε τό 1990]».

(Σειρά Β’, ὁμιλία 239η, α’)

«Ὁ Θεός πάντα δίνει μιά ἐλευθερία 99% καί 1% ἕναν περιορισμό, πού διαφυλάσσει καί διασώζει τήν ἐλευθερία. Ὅταν ἀφεθεῖ τελείως ἐλεύθερος ὁ ἀνθρωπος θά καταστραφεῖ».

(Δευτερονόμιο, ὁμιλία 26η)

ΟΜΙΛΙΕΣ ΓΕΡΟΝΤΟΣ ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ : ΕΣΘΗΡ (6)

6. Ἐμφάνισις Ἐσθήρ πρό Βασιλέως – Πονηρόν σχέδιον τοῦ Ἀμάν – Ἡ Ἐσθήρ προσκαλεῖ εἰς γεῦμα τόν Βασιλέα καί τόν Ἀμάν καί ἀποκαλύπτει τά πονηρά σχέδια τοῦ τελευταίου. (5, 2α- 14 6, 1 -14 7, 1 - 6)   15/10/80

ΜΟΝΑΣΤΗΡΙΑΚΕΣ ΣΥΝΤΑΓΕΣ

Κυδώνια ψητά - Αγιορείτικη Συνταγή



Υλικά:
5 κιλά μέτρια κυδώνια
1 κιλό ζάχαρη
1/2 κρασοπότηρο κονιάκ κανέλα

Εκτέλεση:
Καθαρίζουμε τα κυδώνια, τα κόβουμε στη μέση και βγάζουμε τους σπόρους.
Τα απλώνουμε σε ταψί.
Διαλύουμε τη ζάχαρη σε λίγο νερό και ρίχνουμε μέσα το κονιάκ και μισή κουταλιά της σούπας κανέλα.
Ρίχνουμε το μείγμα στο ταψί με τα κυδώνια.
Ψήνουμε στους 100 βαθμούς, ώσπου να μαλακώσουν.
Σερβίρουμε τα κυδώνια σε πιάτα και τα πασπαλίζουμε με κανέλα.

ΣΤΙΦΑΔΟ ΜΕ ΚΑΣΤΑΝΑ του Γέροντος Προδρόμου

Υλικά
1 1/2 κιλό κάστανα
3 κιλά κρεμμύδια μικρά (στιφάδου)
1 σκόρδο
2 φλιτζάνια λάδι
1 φλιτζάνι ξίδι
2 κουτιά ντοματάκια
6-7 φύλλα δάφνης
μία κουταλιά αλάτι
πιπέρι 10 κόκκοι
λίγη κανέλα σε ξύλο
μισό μοσχοκάρυδο
5-6 γαρίφαλα
μισό κουταλάκι πιπέρι

Εκτέλεση
Καθαρίζουμε τα κρεμμυδάκια και τα βάζουμε σε νερό με αλάτι. Τα τρυπάμε -το καθένα σε δύο σημεία- με μικρό πιρουνάκι. Ζεματάμε τα κάστανα και προσπαθούμε να τα καθαρίσουμε από τη φλούδα και το χνούδι τους χωρίς να τα διαλύσουμε. Τακτοποιούμε τα κρεμμύδια σε κατσαρόλα μαζί τα κάστανα και όλα τα υπόλοιπα υλικά. Ρίχνουμε 2 ποτήρια νερό και βάζουμε το σκεύος στη φωτιά. Μόλις βράσει, επί 5-10 λεπτά, χαμηλώνουμε τη φωτιά και βράζουμε για μιάμιση ώρα ακόμη.

ΝΤΟΛΜΑΔΑΚΙΑ ΓΙΑΛΑΝΤΖΙ ΜΕ ΚΟΡΟΜΗΛΑ

Υλικά
1/4 κιλού αμπελόφυλλα
15 άγουρα κορόμηλα
2 φλιτζάνια ρύζι για γεμιστά
3 ξερά κρεμμύδια
1 ματσάκι χλωρά κρεμμυδάκια
μισό ματσάκι άνηθος
1 ματσάκι μαϊντανός
1 ματσάκι δυόσμος
2 φλιτζάνια τριμμένο κολοκύθι
3-4 φύλλα μαρουλιού στην εποχή του
1 φλιτζάνι λάδι
αλάτι, πιπέρι

Εκτέλεση
Τρίβουμε το κρεμμύδι, το κολοκύθι και ψιλοκόβουμε τις πρασινάδες. Αχνίζουμε τα κρεμμύδια και τα κρεμμυδάκια -όπως σοτάρουμε με το λάδι- σε λίγο νερό. Προσθέτουμε το κολοκύθι, το μαρούλι, τον δυόσμο, άνηθο, μαϊντανό και μόλις μαραθούν, το ρύζι και το λάδι. Ανακατεύουμε, έχοντας «κατεβάσει» από τη φωτιά. Αλατοπιπερώνουμε και τυλίγουμε σφιχτά τα ντολμαδάκια. Τα τοποθετούμε κολλητά το ένα δίπλα στο άλλο, για να μην ανοίξουν. Τον πυθμένα της κατσαρόλας -όπου τα τοποθετούμε- έχουμε προηγουμένως καλύψει με αμπελόφυλλα ή ροδέλες κρεμμυδιού, για να μην κολλήσουν από κάτω. Ρίχνουμε πάνω από τα ντολμαδάκια τα κορόμηλα και τα καλύπτουμε με πιάτο, να τα «κρατάει». Τα βράζουμε για περίπου μία ώρα. Τα πρώτα 10 λεπτά σε δυνατή φωτιά για να πάρουν βράση και στη συνέχεια σε μέτρια φωτιά.




  ΜΑΚΑΡΟΝΙΑ ΜΕ ΚΑΡΥΔΙΑ ΚΑΙ ΚΑΝΕΛΑ του μοναχού Δαμασκηνού

Υλικά
1 φλιτζάνι ψιλοτριμμένα αμύγδαλα και καρύδια
μισό κιλό μακαρόνια
μισό κουταλάκι κανέλλα

Εκτέλεση
 Βράζουμε κανονικά τα μακαρόνια και τα σουρώνουμε. Τα βάζουμε σε μπολ και τα ανακατεύουμε με ψιλοτριμμένα αμύγδαλα και καρύδια, καθώς και λίγη κανέλα. Το φαγητό σερβίρεται ζεστό.



  ΑΓΚΙΝΑΡΕΣ ΓΕΜΙΣΤΕΣ ΜΕ ΨΑΡΙ ΣΟΛΟΜΟ

Υλικά
12 αγκινάρες
μισό κιλό σολομός
1 μεγάλο κρεμμύδι
μαϊντανός
ρίγανη
λεμόνι
αλάτι, πιπέρι

Εκτέλεση
 Καθαρίζουμε τις αγκινάρες από τα φύλλα και κρατάμε το εσωτερικό τους. Τις σοτάρουμε καλά με ελαιόλαδο στο τηγάνι και τις στρώνουμε στο ταψί. Ρίχνουμε αλάτι, πιπέρι, ρίγανη και λεμόνι. Βάζουμε στο εσωτερικό τους τη γέμιση, την οποία φτιάχνουμε σοτάροντας τον σολομό με ψιλοκομμένο κρεμμύδι, μαϊντανό και ντομάτα. Ψήνουμε μέχρι να ροδίσουν.

 ΠΗΓΗ : ΑΓΙΟΡΕΙΤΙΚΟ ΒΗΜΑ

ΟΜΙΛΙΕΣ ΓΕΡΟΝΤΟΣ ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ : ΕΣΘΗΡ (5)

5. Ἡ προσευχή τῆς Ἐσθήρ – Ἐμφάνισις αὐτῆς πρό τοῦ Βασιλέως. (4,17λ-17ω 5, 1 – 2),  08/10/80

ΓΙΑΤΙ ΤΑ ΕΛΛΗΝΟΠΟΥΛΑ ΔΕΝ ΜΑΘΑΙΝΟΥΝ ΤΑ ΑΡΧΑΙΑ ΕΛΛΗΝΙΚΑ

Ο βασικός λόγος που τα Ελληνόπουλα δεν μαθαίνουν Αρχαία Ελληνικά στο σχολείο είναι διότι το υπουργείο παιδείας εδώ και δεκαετίες έχει θέσει ως σκοπό του να μην διδάσκεται σωστά η Αρχαία Ελληνική Γλώσσα.
Η γλώσσα είναι εργαλείο σκέψεως. Όσο πιο πολλές λέξεις χρησιμοποιούμε, όσο πιο αφηρημένες έννοιες συλλαμβάνουμε, όσο πιο καλή σύνταξη προτάσεων οικοδομούμε, τόσο περισσότερο ακονίζουμε την σκέψη μας. Όποιος δεν χρησιμοποιεί σωστά την γλώσσα, δεν μπορεί να μεταφέρει τις σκέψεις του στον έξω κόσμο. Δεν μπορεί να επικοινωνήσει με τους γύρω του, δεν μπορεί να ενεργήσει γρήγορα.

Αυτός μάλλον πρέπει να είναι ο σκοπός του υπουργείου παιδείας για να διδάσκει με τέτοιο βασανιστικό τρόπο την Αρχαία Ελληνική Γλώσσα στα δύσμοιρα ελληνόπουλα.
Επιβάλλει στους μαθητές να μαθαίνουν αμέτρητους τύπους, καταλήξεις και κανόνες. Αυτό αποτελεί σαδομαζοχιστική τάση. Μετά 3 χρόνια διδασκαλίας οι Έλληνες μαθητές δεν μπορούν να καταλάβουν τι θέλει να πει ένα απλό Αρχαίο Κείμενο. Και ακόμη χειρότερα: Οι μαθητές δεν μπορούν να γράψουν ένα απλό κείμενο στην Αρχαία Ελληνική Γλώσσα, αλλά ούτε και να μιλήσουν Αρχαία Ελληνικά.
Αλλά αυτός ακριβώς είναι ο βασικός σκοπός εκμαθήσεως μίας γλώσσης, το να γράφεις, το να σκέφτεσαι και το να μιλάς με αυτή την γλώσσα. Και όχι απλώς να γνωρίζεις τους γραμματικούς κανόνες και το συντακτικό.
Γιατί λοιπόν τα ελληνόπουλα δεν μαθαίνουν την Αρχαία Ελληνική Γλώσσα; Διότι απλούστατα το υπουργείο παιδείας δεν ακολουθεί κανόνες διδασκαλίας που ισχύουν για όσους μαθαίνουν μία ξένη γλώσσα ή κανόνες που ακολουθούνται για τα νήπια.

Για παράδειγμα όποιος πηγαίνει σε ένα φροντιστήριο ξένων γλωσσών για να μάθει την αγγλική γλώσσα, μετά από 3-4 μαθήματα ο καθηγητής ζητά από τον μαθητή να προφέρει κάποιες λέξεις. Να συντάξει μία απλή πρόταση, πχ «This is a cat». Του ζητά να συντάξει μία μικρή παράγραφο με την χρήση της αγγλικής γλώσσης.
Δηλαδή από τις πρώτες εβδομάδες ένας καθηγητής ξένων γλωσσών προσπαθεί να χρησιμοποιήσει όλους τους αισθητήρες του εγκεφάλου για να κάνει τον μαθητή να μιλήσει την ξένη γλώσσα. Οι καλοί καθηγητές ξέρουν ότι ο μαθητής πρέπει να διαβάζει δυνατά μία λέξη για να μαθαίνει την προφορά της, να την αντιγράφει σωστά για να μαθαίνει την ορθογραφία της, και να σχηματίζει προτάσεις έτσι ώστε η γλωσσική του μνήμη να συμπλέκει συνεχώς λέξεις με εικόνες για να αρχίσει ο μαθητής να σκέφτεται στην ξένη γλώσσα αντί απλώς να μεταφράζει από την μητρική του γλώσσα το νόημα που θέλει να εκφράσει.
Άρα το βασικό κλειδί για να μάθουμε μία γλώσσα είναι από την πρώτη ημέρα ει δυνατόν, να την μιλάμε, να την μιλάμε, να την μιλάμε, να την μιλάμε, να την μιλάμε!! Πότε επιτέλους θα κατανοήσει το υπουργείο παιδείας ότι με την διδασκαλία ατελείωτων συντακτικών και γραμματικών κανόνων δεν πρόκειται ποτέ να μιλήσεις μία γλώσσα;
Ακόμη και αν κάποιος μαθητής απομνημονεύσει όλους τους γραμματικούς κανόνες η ψυχολογία διδάσκει ότι μετά από κάποιο χρονικό διάστημα θα τους ξεχάσει. Οτιδήποτε δεν χρησιμοποιείς, το ξεχνάς.
Γιατί δεν σκέπτονται οι κύριοι του υπουργείου παιδείας πώς τα νήπια μαθαίνουν τα Νέα Ελληνικά; Μήπως οι μητέρες στέκονται πάνω από την κούνια τους και αρχίζουν να τους μαθαίνουν τις χρονικές καταλήξεις των ρημάτων; Προφανώς όχι. Αρχίζουν και τους προφέρουν λέξεις τις οποίες τα βρέφη σιγά-σιγά συνδυάζουν στο μυαλό τους με εικόνες, αντικείμενα, μορφασμούς προσώπων κλπ. Τα νήπια δεν καταλαβαίνουν αφηρημένες έννοιες αλλά κατανοούν αντικείμενα όπως τόπι, νερό, μαμά, κούκλα, κ.α.
Έτσι ακριβώς θα μάθουν και τα ελληνόπουλα τα Αρχαία Ελληνικά, συνδυάζοντας λέξεις με αντικείμενα και εικόνες.

Στην χώρα μας τα τελευταία χρόνια εισήλθαν πολλοί ξένοι, νόμιμοι και παράνομοι. Ωρισμένοι από αυτούς έμαθαν τα Νέα Ελληνικά σε πολύ καλό επίπεδο. Πώς τα έμαθαν; Μήπως με την μέθοδο του υπουργείου παιδείας; Μήπως άρχισαν να μαθαίνουν συντακτικό και γραμματική; Ή μήπως η πρώτη λέξη που έμαθαν ήταν «δουλειά»; Οι ξένοι άρχισαν να μαθαίνουν μικρές προτάσεις όπως «θέλω δουλειά», «ψάχνω για σπίτι», «πού είναι το ταχυδρομείο;», «ήρθε ο λογαριασμός της ΔΕΗ» κλπ. Έτσι άρχισαν οι ξένοι να μαθαίνουν την νεοελληνική γλώσσα.
Έτσι θα μάθουν και τα ελληνόπουλα την Αρχαία Ελληνική Γλώσσα. Πρέπει να την μιλήσουν. Αυτό το έγκλημα έχει διαπράξει το υπουργείο παιδείας. Δεν επιβάλλει στο αναλυτικό πρόγραμμα την ΟΜΙΛΙΑ της Αρχαίας Ελληνικής Γλώσσης μέσα στην σχολική τάξη. Όταν ένας μαθητής αρχίζει να επαναλαμβάνει «τίς βούλεται αγορεύειν;» τότε αρχίζει να μαθαίνει Αρχαία Ελληνικά. Στην αρχή δεν χρειάζεται ανάλυση υποκειμένου, αντικειμένου, ρήματος και απαρεμφάτου. Αυτά θα γίνουν πολύ αργότερα, για όσους ενδιαφέρονται.
Οι περισσότεροι Έλληνες αγρότες είναι αγράμματοι, δεν ξέρουν τί σημαίνει απαρέμφατο, και όμως μιλούν τα Νέα Ελληνικά. Δεν χρειάζονται ατελείωτοι γραμματικοί κανόνες για να μιλήσει κάποιος την Αρχαία Ελληνική. Απαιτείται να την χρησιμοποιεί στην ομιλία του. Απαιτείται η καθημερινή χρήση της Αρχαίας μας Γλώσσης στην οικία, στο σχολείο, στην εργασία. Μικρές προτάσεις στην αρχή, με απλά νοήματα.
Δεν είναι δυνατόν τα νήπια, οι ξένοι που μαθαίνουν Νέα Ελληνικά, και όσοι Έλληνες διδάσκονται ξένες γλώσσες να ακολουθούν αυτή την βασική μέθοδο διδασκαλίας, ενώ οι μαθητές των Ελληνικών σχολείων να διδάσκονται ανούσιους γραμματικούς κανόνες, επειδή έτσι αρέσει σε κάποιους ημιμαθείς γραφειοκράτες του υπουργείου παιδείας. Και φυσικά μετά από ένα χρόνο, αφού τελειώσουν το λύκειο, οι μαθητές δεν θυμούνται τίποτε. Και το χειρότερο είναι ότι δεν δύνανται να συντάξουν ούτε μία πρόταση στα Αρχαία Ελληνικά.
Είναι χαρακτηριστικό ότι όσοι πηγαίνουν να δώσουν εξετάσεις για ένα πτυχίο σε μία ξένη γλώσσα, εκτός από το να διαβάσουν ένα κείμενο και να το αναλύσουν, τους ζητούν να γράψουν ένα κείμενο και να δώσουν μία προφορική συνέντευξη. Όμως αυτό δεν ισχύει στις εξετάσεις για τα Αρχαία Ελληνικά. Επί δεκαετίες δεν ζητείται από τους μαθητές να γράψουν ένα κείμενο στα Αρχαία Ελληνικά ούτε να δώσουν συνέντευξη στα Αρχαία Ελληνικά. Κάτι που το κάνουν όσοι δίνουν εξετάσεις για μία ξένη γλώσσα ακόμη και από το πρώτο τρίμηνο διδασκαλίας.

ΟΜΙΛΙΕΣ ΓΕΡΟΝΤΟΣ ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ : ΕΣΘΗΡ (4)

4. Ἡ προσευχή τοῦ Μαρδοχαίου. (4, 17 – 17κ) 01/10/80

ΟΜΙΛΙΕΣ ΓΕΡΟΝΤΟΣ ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ : ΕΣΘΗΡ (3)

3. Μῖσος τοῦ Ἀμάν ἐναντίον τοῦ Μαρδοχαίου καί διάταγμα θανατώσεως Ἰουδαίων – Πένθος Μαρδοχαίου, Ἐσθήρ καί Ἰουδαίων καί ἀποφάσεις Μαρδοχαίου καί Ἐσθήρ. (3, 1 - 15 4, 1 – 16) 24/09/80

ΟΜΙΛΙΕΣ ΓΕΡΟΝΤΟΣ ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ : ΕΣΘΗΡ (2)

2. Ἀνάδειξις τῆς Βασιλίσσης Ἐσθήρ – Δολοπλοκίαι εἰς τήν βασιλικήν αὐλήν. (2, 1 - 23) 17/09/80

ΚΥΡΙΑΚΗ 11-11-2012 : ΚΥΡΙΑΚΗ ΚΔ' (Η΄ΛΟΥΚΑ) - Η ΠΑΡΑΒΟΛΗ ΤΟΥ ΚΑΛΟΥ ΣΑΜΑΡΕΙΤΟΥ

                                   
ΕΟΡΤΑΖΟΝΤΕΣ ΑΓΙΟΙ - ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ - ΕΥΑΓΓΕΛΙΟ - ΟΜΙΛΙΑ ΓΕΡΟΝΤΟΣ ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ

• Άγιος Μηνάς «ὁ ἐν τῷ Κοτυαείῳ» ο Μεγαλομάρτυρας
• Άγιος Βίκτωρ ο Μεγαλομάρτυρας
• Άγιος Βικέντιος ο Διάκονος Ιερομάρτυρας
• Όσιος Θεόδωρος ο Ομολογητής ηγούμενος Μονής Στουδίου
• Αγία Στεφανίδα
• Άγιος Δράκωνας
• Άγιος Μάξιμος «ὁ διὰ Χριστὸν Σαλός» και θαυματουργός από τη Μόσχα
• Άγιος Άβιβος επίσκοπος Γεωργίας, Ιερομάρτυρας
• Ανακομιδή Ιερών Λειψανων του Αγίου Γρηγορίου επισκόπου Άσσου

 

ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ

ΠΡΟΣ ΚΟΡΙΝΘΙΟΥΣ Β' Δ´ 6 - 15

⁶ὅτι ὁ Θεὸς ὁ εἰπὼν ἐκ σκότους φῶς λάμψαι, ὃς ἔλαμψεν ἐν ταῖς καρδίαις ἡμῶν πρὸς φωτισμὸν τῆς γνώσεως τῆς δόξης τοῦ Θεοῦ ἐν προσώπῳ Ἰησοῦ Χριστοῦ. ⁷Ἔχομεν δὲ τὸν θησαυρὸν τοῦτον ἐν ὀστρακίνοις σκεύεσιν, ἵνα ἡ ὑπερβολὴ τῆς δυνάμεως ᾖ τοῦ Θεοῦ καὶ μὴ ἐξ ἡμῶν, ⁸ἐν παντὶ θλιβόμενοι ἀλλ’ οὐ στενοχωρούμενοι, ἀπορούμενοι ἀλλ’ οὐκ ἐξαπορούμενοι, ⁹διωκόμενοι ἀλλ’ οὐκ ἐγκαταλειπόμενοι, καταβαλλόμενοι ἀλλ’ οὐκ ἀπολλύμενοι, ¹⁰πάντοτε τὴν νέκρωσιν τοῦ Κυρίου Ἰησοῦ ἐν τῷ σώματι περιφέροντες, ἵνα καὶ ἡ ζωὴ τοῦ Ἰησοῦ ἐν τῷ σώματι ἡμῶν φανερωθῇ. ¹¹ἀεὶ γὰρ ἡμεῖς οἱ ζῶντες εἰς θάνατον παραδιδόμεθα διὰ Ἰησοῦν, ἵνα καὶ ἡ ζωὴ τοῦ Ἰησοῦ φανερωθῇ ἐν τῇ θνητῇ σαρκὶ ἡμῶν. ¹²ὥστε ὁ μὲν θάνατος ἐν ἡμῖν ἐνεργεῖται, ἡ δὲ ζωὴ ἐν ὑμῖν. ¹³ἔχοντες δὲ τὸ αὐτὸ πνεῦμα τῆς πίστεως κατὰ τὸ γεγραμμένον, ἐπίστευσα, διὸ ἐλάλησα, καὶ ἡμεῖς πιστεύομεν, διὸ καὶ λαλοῦμεν, ¹⁴εἰδότες ὅτι ὁ ἐγείρας τὸν Κύριον Ἰησοῦν καὶ ἡμᾶς διὰ Ἰησοῦ ἐγερεῖ καὶ παραστήσει σὺν ὑμῖν. ¹⁵τὰ γὰρ πάντα δι’ ὑμᾶς, ἵνα ἡ χάρις πλεονάσασα διὰ τῶν πλειόνων τὴν εὐχαριστίαν περισσεύσῃ εἰς τὴν δόξαν τοῦ Θεοῦ.

Ερμηνευτική απόδοση Ι. Θ. Κολιτσάρα

⁶Και τούτο, διότι ο Θεός, ο οποίος κατά τους χρόνους της δημιουργίας διέταξε να λάμψη φως αντί του σκότους που υπήρχε τότε, αυτός έλαμψεν εις τας καρδίας μας και τας εφώτισεν, όχι μόνον δια να γνωρίσωμεν ημείς, αλλά δια να μεταδώσωμεν και στους άλλους φωτεινήν και καθαράν την γνώσιν της δόξης του Θεού, η οποία δόξα εφανερώθη δια του Ιησού Χριστού. ⁷Εχομεν δε αυτόν τον ανεκτίμητον θησαυρόν της ενδόξου γνώσεως μέσα εις τα σώματα μας, τα αδύνατα και εύθραστα σαν όστρακα, δια να φαίνεται έτσι καθαρά ότι ο υπεράφθονος πλούτος της δυνάμεως είναι και προέρχεται από τον Θεόν και όχι από ημάς. ⁸Ετσι δε εξηγείται η υπερνίκησις των αναριθμήτων εμποδίων και κινδύνων που συναντώμεν στο έργον μας. Διότι όντως ημείς οι Απόστολοι παντού και πάντοτε θλιβόμεθα, χωρίς όμως να φθάνωμεν εις αδιέξοδον και καταθλιπτικήν στενοχωρίαν. Περιπίπτομεν εις απορίαν και αμηχανίαν, χωρίς ποτέ να αποθαρρυνώμεθα και να μη ευρίσκωμεν λύσιν και απάντησιν εις τας απορίας μας. ⁹Διωκόμεθα από απίστους και ψευδαδέλφους, αλλά δεν εγκαταλειπόμεθα από τον Θεόν. Φαίνεται μερικές φορές, ότι καταβαλλόμεθα και ριπτόμεθα από τους εχθρούς μας κάτω ως ηττημένοι, αλλά δεν χανόμεθα. ¹⁰Οπου και αν περιοδεύωμεν, φέρομεν στο σώμα μας πάντοτε τας οδύνας και τον θάνατον του Κυρίου Ιησού, κινδυνεύοντες όπως εκείνος και να αποθάνωμεν εις κάθε στιγμήν. Τούτο όμως, δια να φανερωθή εις την ζωήν και ύπαρξιν μας, που πάντοτε διαφεύγει τον θάνατον, η ζωή και η δύναμις του Ιησού. ¹¹Διότι πάντοτε ημείς, που ζώμεν δια το έργον του Κυρίου, παραδιδόμεθα εις θάνατον δια την δόξαν του Ιησού, ώστε η ζωή και η δύναμις του Ιησού Χριστού να φανή στο θνητόν μας σώμα, το οποίον ο Κυριος κατά θαυμαστούς τρόπους σώζει. ¹²Ωστε οι μεν καθημερινοί θανάσιμοι κίνδυνοι υπάρχουν εις ημάς, η δε πνευματική ζωη, που προέρχεται από τον ιδικόν μας θάνατον, ενεργείται και αυξάνεται εις σας. ¹³Επειδή όμως έχομεν το αυτό Αγιον Πνεύμα, που μας χαρίζει και μας στερεώνει εις την πίστιν, σύμφωνα με εκείνο που είναι γραμμένον εις την Παλαιάν Διαθήκην “επίστευσα και δι' αυτό ελάλησα”. και ημείς πιστεύομεν κατά τρόπον ορθόν και σταθερόν στον Κυριον, δι' αυτό και με θάρρος κηρύττομεν την διδασκαλίαν της πίστεώς μας. ¹⁴Από αυτήν δε την πίστιν αντλούμεν την βεβαίαν γνώσιν, ότι ο Θεός και Πατήρ, ο οποίος ανέστησε το Κυριον Ιησούν, θα αναστήση και ημάς δια μέσου του Ιησού και θα μας θέση κοντά του, μαζή με σας, ενδόξους εις την βασιλείαν του. ¹⁵Διότι όλα γίνονται δια σας, ώστε η ευεργεσία και η δωρεά του Θεού, που γίνεται εις ημάς, να γίνη και ιδική σας ευεργεσία και να πλεονάση εις όλους. Ετσι δε σεις και ημείς, που είμεθα οι ευεργετούμενοι, να ευχαριστούμεν τον Θεόν, ώστε και η ευχαριστία να πλεονάζή και να περισσεύη προς δόξαν του Θεού.

 

ΚΑΤΑ ΛΟΥΚΑΝ Ι´ 25 - 37

ΕΥΑΓΓΕΛΙΟ

²⁵Καὶ ἰδοὺ νομικός τις ἀνέστη ἐκπειράζων αὐτὸν καὶ λέγων· Διδάσκαλε, τί ποιήσας ζωὴν αἰώνιον κληρονομήσω; ²⁶ὁ δὲ εἶπε πρὸς αὐτόν· Ἐν τῷ νόμῳ τί γέγραπται; πῶς ἀναγινώσκεις; ²⁷ὁ δὲ ἀποκριθεὶς εἶπεν· Ἀγαπήσεις Κύριον τὸν Θεόν σου ἐξ ὅλης τῆς καρδίας σου καὶ ἐξ ὅλης τῆς ψυχῆς σου καὶ ἐξ ὅλης τῆς ἰσχύος σου καὶ ἐξ ὅλης τῆς διανοίας σου, καὶ τὸν πλησίον σου ὡς σεαυτόν· ²⁸εἶπε δὲ αὐτῷ· Ὀρθῶς ἀπεκρίθης· τοῦτο ποίει καὶ ζήσῃ. ²⁹ὁ δὲ θέλων δικαιοῦν ἑαυτὸν εἶπε πρὸς τὸν Ἰησοῦν· Καὶ τίς ἐστί μου πλησίον; ³⁰ὑπολαβὼν δὲ ὁ Ἰησοῦς εἶπεν· Ἄνθρωπός τις κατέβαινεν ἀπὸ Ἱερουσαλὴμ εἰς Ἰεριχὼ, καὶ λῃσταῖς περιέπεσεν· οἳ καὶ ἐκδύσαντες αὐτὸν καὶ πληγὰς ἐπιθέντες ἀπῆλθον ἀφέντες ἡμιθανῆ τυγχάνοντα. ³¹κατὰ συγκυρίαν δὲ ἱερεύς τις κατέβαινεν ἐν τῇ ὁδῷ ἐκείνῃ, καὶ ἰδὼν αὐτὸν ἀντιπαρῆλθεν. ³²ὁμοίως δὲ καὶ Λευῒτης γενόμενος κατὰ τὸν τόπον, ἐλθὼν καὶ ἰδὼν ἀντιπαρῆλθε. ³³Σαμαρείτης δέ τις ὁδεύων ἦλθε κατ’ αὐτὸν, καὶ ἰδὼν αὐτὸν ἐσπλαγχνίσθη, ³⁴καὶ προσελθὼν κατέδησε τὰ τραύματα αὐτοῦ ἐπιχέων ἔλαιον καὶ οἶνον, ἐπιβιβάσας δὲ αὐτὸν ἐπὶ τὸ ἴδιον κτῆνος ἤγαγεν αὐτὸν εἰς πανδοχεῖον καὶ ἐπεμελήθη αὐτοῦ· ³⁵καὶ ἐπὶ τὴν αὔριον ἐξελθὼν, ἐκβαλὼν δύο δηνάρια ἔδωκε τῷ πανδοχεῖ καὶ εἶπεν αὐτῷ· ἐπιμελήθητι αὐτοῦ, καὶ ὅ,τι ἂν προσδαπανήσῃς, ἐγὼ ἐν τῷ ἐπανέρχεσθαί με ἀποδώσω σοι. ³⁶τίς οὖν τούτων τῶν τριῶν πλησίον δοκεῖ σοι γεγονέναι τοῦ ἐμπεσόντος εἰς τοὺς λῃστάς; ³⁷ὁ δὲ εἶπεν· Ὁ ποιήσας τὸ ἔλεος μετ’ αὐτοῦ. εἶπεν οὖν αὐτῷ ὁ Ἰησοῦς· Πορεύου καὶ σὺ ποίει ὁμοίως.

Ερμηνευτική απόδοση Ι. Θ. Κολιτσάρα

²⁵Και ιδού, κάποιος νομοδιδάσκαλος εσηκώθηκε και με τον σκοπόν να πειράξη τον Χριστόν και να αποδείξη εις αυτόν ότι δεν γνωρίζει τον νόμον του είπε· “διδάσκαλε, τι πρέπει να κάμω, δια να κληρονομήσω την αιωνίαν ζωήν;” ²⁶Ο Κυριος δε του είπε· “στον νόμον τι είναι γραμμένον; Πως αντιλαμβάνεσαι αυτό που διαβάζεις στον νόμον;” ²⁷Ο νομικός δε αποκριθείς είπε· “στον νόμον είναι γραμμένον, να αγαπάς Κυριον τον Θεόν σου με όλην σου την καρδίαν και με όλην σου την ψυχήν και με όλην σου την δύναμιν και με όλον σου τον νουν. (Ολος δε ο ευατός σου, ο νους, η καρδία, η θέλησις, η δραστηριότης σου, το πνεύμα και το σώμα, να πλημμυρίζουν από την αγάπην προς τον Θεόν). Να αγαπάς δε και τον πλησίον σου, όπως τον ευατόν σου”. ²⁸Είπε δε προς αυτόν ο Κυριος· “πολύ ορθά απήντησες· έτσι να κάνης και θα κληρονομήσης την αιώνιον ζωήν”. ²⁹Εντροπιασμένος ο νομικός διότι εφάνηκε εις τα μάτια των άλλων ότι δια ζήτημα πολύ γνωστόν ηρώτησεν τον Χριστόν, ηθέλησε να δικαιολογηθή και είπε προς τον Ιησούν· “και ποιός είναι ο πλησίον μου, που πρέπει να αγαπώ σαν τον ευατόν μου;” ³⁰Επήρε δε ο Ιησούς, εξ αφορμής αυτής της ερωτήσεως, πάλιν τον λόγον και είπε την παραβολήν· “Ενας άνθρωπος κατέβαινε από την Ιερουσαλήμ εις την Ιεριχώ και έπεσε εις τα χέρια ληστών, οι οποίοι, αφού του επήραν τα χρήματα, τον εγύμνωσαν, τον επλήγωσαν και έφυγαν, αφήσαντες αυτόν μισοπεθαμένον. ³¹Κατά σύμπτωσιν ένας ιερεύς κατέβαινε στον δρόμον εκείνον και, μολονότι είδε τον τραυματίαν, τον επροσπέρασε, χωρίς να του δώση καμμίαν βοήθειαν. ³²Το ίδιο και κάποιος Λευΐτης, όταν έφθασε στο μέρος εκείνο, επλησίασε τον πληγωμένον, τον είδε, αλλά τον επροσπέρασε ασυγκίνητος. ³³Ενας όμως Σαμαρείτης, ο όποιος περνούσε από τον δρόμον εκείνον, ήλθε στο μέρος, όπου κατέκειτο μισοπεθαμένος ο τραυματίας, τον είδε και τον εσπλαγχνίσθηκε. ³⁴Επλησίασε κοντά του, έδεσε με προσοχήν πολλήν τα τραύματά του, αφού προηγουμένως τα έπλυνε και τα άλειψε μα λάδι και κρασί, τον ανέβασεν στο ζώον του, τον επήγε εις κάποιο πανδοχείον και τον επεριποιήθηκε ο ίδιος. ³⁵Την άλλην δε ημέρα εβγήκεν από το δωμάτιον του τραυματίου, όπου είχε διανυκτερεύσει, έβγαλε δύο δηνάρια, τα έδωσε στον ξενοδόχον και του είπε· Περιποιήσου τον, με όσην επιμέλειαν ημπορείς. Και ο,τι εξοδέψεις παραπάνω, εγώ, όταν επιστρέψω από την πατρίδα μου, θα σου το πληρώσω σαν προσωπικόν μου χρέος. ³⁶Λοιπόν, ηρώτησε τότε ο Κυριος τον νομοδιδάσκαλον, ποιός από τους τρεις αυτούς νομίζεις, ότι εφάνηκε πραγματικός πλησίον και αδελφός δια τον άνθρωπον αυτόν, που είχε πέσει στα χέρια των ληστών;” ³⁷Εκείνος δε είπε· “αυτός που έκαμε πράξιν ευσπλαγχνίας και αγάπης προς εκείνον”. Είπε λοιπόν εις αυτόν ο Ιησούς· “πήγαινε και συ και πράττε όμοια με αυτόν. (Κανε το καλόν με αγάπην προς όλους, είτε Ιουδαίοι είναι είτε Σαμαρείται είτε φίλοι είτε εχθροί”).

ΒΙΟΙ ΕΟΡΤΑΖΟΝΤΩΝ ΑΓΙΩΝ

 

ΑΓΙΟΣ ΜΗΝΑΣ "ο εν τω Κοτυαείω", ο μεγαλομάρτυρας

Έζησε τον 3ο αιώνα μ. Χ. επί Μαξιμιανού και Διοκλητιανού. Γεννήθηκε από ειδωλολάτρες γονείς στην Αίγυπτο, αλλά ο Μηνάς από έφηβος γνώρισε τον Χριστό και αφοσιώθηκε με όλη του την καρδιά σ' Αυτόν. Όταν απολύθηκε από τις τάξεις του στρατού, θέλησε να αποσυρθεί σε τόπο, όπου το σώμα του και το πνεύμα του να είναι εκτός κάθε ειδωλολατρικού ερεθίσματος. Κατέφυγε στο όρος Κοτυάειον της Φρυγίας, όπου μαζί με άλλους, ζούσαν σαν μια αυτόνομη και ελεύθερη κοινωνία Χριστού. Όταν όμως εξερράγη ο διωγμός κατά των χριστιανών, ο Μηνάς δεν άντεξε και κατέβηκε στην πόλη να ομολογήσει τον Χριστό. Σε μια πανήγυρη των ειδωλολατρών, όρμησε με θάρρος και εν μέσω όλων διακήρυξε ότι ένας είναι ο αληθινός Θεός, ο Κύριος Ιησούς Χριστός. Αμέσως όλοι έπεσαν επάνω του, τον συνέλαβαν και ο δικαστής Πυρρός τον έκρινε ένοχο θανάτου. Τότε ο Μηνάς απάντησε:" Ώστε δικάζομαι σαν ένοχος, επειδή στο πανηγύρι σας διακήρυξα την αλήθεια του Θεού μου, χωρίς να αγγίξω κανένα από σας. Τότε εσείς τι είσθε, όταν όχι μόνο τη θρησκεία μας βρίζετε, αλλά και με χίλια δυο βάσανα θανατώνετε νέους, γέρους, γυναίκες και παιδιά; Αυτή λοιπόν είναι η δικαιοσύνη σας; Αυτά τα φώτα σας; Αυτός ο πολιτισμός σας; Μου προτείνετε να θυσιάσω στα είδωλα για να διαφύγω το θάνατο. Μη χάνετε λοιπόν τον καιρό σας. Το θύμα είναι μπροστά σας και δεν έχει ανάγκη της διαφυγής που του προτείνετε. Διότι το αίμα μου θα φανεί ισχυρότερο και θα σας καταπνίξει". Εξαγριωμένοι από την απάντηση οι ειδωλολάτρες, με φρικτό τρόπο τον αποκεφάλισαν (304 μ. Χ.).

ΑΓΙΟΣ ΒΙΚΤΩΡ, ο Μεγαλομάρτυρας

Ανήκει στο μαρτυρικό χορό, που  με το αίμα του πότισε το ζωηφόρο δένδρο της χριστιανικής πίστης το δεύτερο αιώνα μετά Χριστόν, όταν βασιλιάς ήταν ο Αντωνίνος (160). Οι υπηρεσίες του υπέρ του Ευαγγελίου, είχαν σαν στάδιο την Ιταλία. Εκεί ο Βίκτωρ έτρεχε σε διάφορες πόλεις και έσπερνε το λόγο της σωτηρίας. Συλλαμβάνεται γι' αυτό και εκβιάζεται να προσφέρει θυσία στα είδωλα. Επειδή όμως δεν λύγισε, του έβγαλαν τα μάτια και τον κρέμασαν με το κεφάλι προς τα κάτω. Έτσι παρέδωσε τη γενναία και άγια ψυχή του.

ΟΑΓΙΟΣ ΒΙΚΕΝΤΙΟΣ, ο Διάκονος Ιερομάρτυρας

Ο Άγιος αυτός, υπήρξε στα χρόνια του βασιλιά Μαξιμίνου και ηγεμόνα Δατιανού (235). Ήταν Διάκονος στην Αυγουστόπολη (Σαραγόσα) της Ισπανίας και δίδασκε το λόγο του Θεού μαζί με τον επίσκοπο Ουαλέριο. Ο ίδιος γεννήθηκε στην Ουέσκα της Ισπανίας. Κάποτε λοιπόν, συνελήφθη μαζί με τον επίσκοπο και οδηγήθηκαν στον άρχοντα Δατιανό. Αυτός τους έδεσε με αλυσίδες και έτσι αλυσοδεμένους τους έστειλε στην πιο σκοτεινή φυλακή της πόλης Βαλέντια. Αφού πέρασαν μερικές μέρες, έβγαλε από τη φυλακή τον Βικέντιο και πρόσταξε να τον καταξεσχίσουν. Έπειτα τον κάρφωσαν επάνω σ' ένα σταυρό και χτύπησαν δυνατά όλα του τα μέλη. Κατόπιν έκαψαν τις πλευρές του και εξάρθρωσαν όλο το σώμα, με αποτέλεσμα ο Άγιος να παραδώσει το πνεύμα στο στεφανοδότη Θεό. Ευλαβείς χριστιανοί, πήραν το σώμα του και το έθαψαν με την αρμόζουσα τιμή.

ΑΓΙΑ ΣΤΕΦΑΝΙΔΑ

Ήταν γυναίκα ενός στρατιωτικού στην Ιταλία το 160, όταν βασιλιάς ήταν ο Αντωνίνος. Στο μεταξύ πέθανε ο άνδρας της και έμεινε χήρα. Αυτή λοιπόν, χριστιανή από τους προγόνους της ακόμα, βλέποντας τον Άγιο Βίκτωρα ότι βασανιζόταν υπερβολικά, τον μακάρισε για την ανδρεία του. Η εκδήλωση της αυτή όμως, προκάλεσε τους ειδωλολάτρες και την οδήγησαν στον ηγεμόνα. Επειδή και εκεί ομολόγησε με θάρρος τον Χριστό, έδεσαν τα χέρια της στις κορυφές δύο δένδρων (φοινίκων), που  με τη βία λύγισαν, κατόπιν τα άφησαν ελεύθερα και όπως με ορμή επανήλθαν στην αρχική τους θέση, έσχισαν την Αγία στα δύο, και έτσι παρέδωσε τη μακαριά ψυχή της στα χέρια του Θεού.

Ο ΑΓΙΟΣ ΔΡΑΚΩΝΑΣ

Άγνωστος στο Συναξαριστή του Αγίου Νικόδημου. Αναφέρεται στον Κώδικα 76 της Μεσσήνης, όπου λέγεται ότι υπήρξε επί Διοκλητιανού (284-304) και Δεκίου, ηγεμόνα Νικαίας, και καταγόταν από το χωριό Αραύρακα. Βλέποντας ο Άγιος την άδικη σφαγή τόσων χριστιανών, αγανάκτησε και παρουσιάστηκε αυθόρμητα στον ηγεμόνα Δέκιο και ομολόγησε τον Χριστό αφού, από Ιερή αγανάκτηση, έβρισε τους θεούς των ειδώλων. Τότε συνελήφθη, βασανίστηκε σκληρά και ρίχτηκε στη φυλακή. Επειδή όμως συνέχισε να ομολογεί τον Χριστό, αποκεφαλίστηκε.

Ο ΟΣΙΟΣ ΘΕΟΔΩΡΟΣ, ο Ομολογητής ηγούμενος Μονής Στουδίου

Γεννήθηκε στην Κωνσταντινούπολη το 759 και ήταν γιος του Φωτεινού και της Θεοκτίστης. Στην ανατροφή του εξάσκησε μεγάλη επιρροή ο θείος του Πλάτων, μια από τις μεγαλύτερες μορφές της εκκλησίας της Κων/πολης. Ο Θεόδωρος έγινε μοναχός πρώτα στη Μονή του Σακκουδίωνος (κοντά στην Προύσα), που  ανήγειραν οι γονείς του στο κτήμα τους με την ονομασία Βοσκήτιον. Αργότερα έγινε και ηγούμενος αυτής, αφού αποσύρθηκε ο θείος του Πλάτων λόγω γήρατος. Για την αντίστασή του ο Θεόδωρος, στο γάμο του βασιλιά Κωνσταντίνου ΣΤ με τη Θεοδότη, εξορίστηκε στη Θεσσαλονίκη. Επανήλθε στην Κων/πολη μετά το θάνατο του Κωνσταντίνου και εγκαταστάθηκε στη Μονή Στουδίου σαν ηγούμενος. Αλλά και πάλι για την αντίστασή του στη χειροτονία του Νικηφόρου από λαϊκό σε Πατριάρχη, εξορίστηκε μαζί με τον θείο του Πλάτωνα (809). Επέστρεψε από την εξορία το 812 στην Κων/πολη, για να εξοριστεί τρίτη φορά από τον Λέοντα τον Ε', επειδή με πολύ θάρρος υπερασπίστηκε τις Ιερές εικόνες και το ορθόδοξο φρόνημα. Πέθανε στην εξορία το 826 σε ηλικία 67 ετών, στη χερσόνησο του Ακρίτα του Αγίου Τρύφωνα. Το σώμα του μετακομίστηκε στην Πριγκιπόνησο, όπου και ετάφη. Ύστερα, επί Πατριάρχου Μεθοδίου, το 844 ανακομίστηκε στη βασιλεύουσα, μαζί με το λείψανο του αδελφού του Ιωσήφ, του Θεσσαλονίκης, και ετάφη στη Μονή Στουδίου.

Ο ΑΓΙΟΣ ΜΑΞΙΜΟΣ "ο δια Χριστόν Σαλός" και θαυματουργός

από τη Μόσχα (Ρώσος, + 1434 μ.Χ.)

ΟΜΙΛΙΑ ΓΕΡΟΝΤΟΣ ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ ΜΥΤΙΛΗΝΑΙΟΥ

Ἡ παραβολή τοῦ καλοῦ Σαμαρείτου -Ἡ ἔννοια τοῦ πλησίον (16-11-80)

ΠΗΓΕΣ : ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΣΥΝΑΞΑΡΙΣΤΗΣ, ΠΗΓΗ ΖΩΗΣ

ΡΩΣΙΚΗ ΤΑΙΝΙΑ ΓΙΑ ΤΟΝ ΓΕΡΟΝΤΑ ΠΑΪΣΙΟ

Τη Δευτέρα 5 Νοεμβρίου πραγματοποιήθηκε με μεγάλη επιτυχία στη Μόσχα η πρεμιέρα της ρωσικής ταινίας του Γέροντος Παϊσίου.Η επιτυχία της ταινίας ήταν τόση που οι διοργανωτές αναγκάστηκαν να την προβάλουν τρεις φορές και ο κόσμος περίμενε υπομονετικά τη σειρά του να τη δει.

ΟΜΙΛΙΕΣ ΓΕΡΟΝΤΟΣ ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ : ΕΣΘΗΡ

1. Εἰσαγωγή. Τό ἐνύπνιον τοῦ Μαρδοχαίου. - Πτῶσις τῆς Βασιλίσσης Ἀστίν. (1, 1 - 22) 10/09/80

ΓΕΡΟΝΤΟΣ ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ : ΑΠΟΣΤΑΓΜΑΤΑ ΣΟΦΙΑΣ

«Ξέρετε πόσο ὀδυνηρό πρᾶγμα εἶναι ἡ ὑπακοή; Οἱ Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας μας κατατάσσουν τήν ὑπακοή μεταξύ τῶν μορφῶν τοῦ μαρτυρίου. Τό γνωρίζετε αὐτό; Εἶναι μεγίστη ἀρετή καί ἀληθής μορφή τῆς ταπεινοφροσύνης!».

(Πρός Φιλιππησίους, ὁμιλία 8η)

 

ΤΟ ΜΗΝΥΜΑ ΔΕΝ ΕΛΗΦΘΗ

Έκπληκτος έμεινε άνδρας από το Σάρεϊ της Μ. Βρετανίας όταν στη διάρκεια εργασιών ανακαίνισης στο σπίτι του, ανακάλυψε τα οστά ενός περιστεριού που είχε φρακάρει μέσα στην καμινάδα.

Ωστόσο, δεν ήταν το εύρημά του αυτό που του προκάλεσε εντύπωση, αλλά το γεγονός ότι το πουλί έφερε δεμένο στο πόδι του ένα κόκκινο βαρελάκι όπου μέσα φυλασσόταν κωδικοποιημένο μήνυμα.

Το χαρτί ήταν φθαρμένο από τον χρόνο κι ο άνδρας μόλις το πήρε στα χέρια του διαπίστωσε ότι επρόκειτο για ένα κρυφό, απόρρητο μήνυμα.

Την υπόθεση ανέλαβαν Βρετανοί ιστορικοί, ειδικευμένοι στους Παγκόσμιους Πολέμους, οι οποίοι ισχυρίζονται ότι το περιστέρι επέστρεφε από την κατεχόμενη από τους ναζί Γαλλία τον Ιούνιο του 1944 οπότε κι έγινε η απόβαση στη Νορμανδία.

Σύμφωνα με ιστορικές πηγές, τις ημέρες οπότε πραγματοποιείτο η επέμβαση, οι επικοινωνίες διεκόπησαν και οι ασύρματοι σίγησαν, ώστε να μην υποκλαπούν τα μηνύματα των Συμμάχων από τους Γερμανούς. Έτσι, οι ειδήσεις σχετικά με την εξέλιξη της εισβολής απεστάλησαν πέρα από τη Μάγχη με ταχυδρομικά περιστέρια.

Ακόμη δεν έχουν καταφέρει να αποκωδικοποιήσουν το μήνυμα, καθώς είχε χρησιμοποιηθεί ιδιαίτερος κωδικός, ένας ασυνήθιστος τρόπος για να διασφαλιστεί η ασφάλεια των πιο ευαίσθητων μυστικών. Ερευνητής τώρα χρησιμοποιεί ημερολόγια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου και προσπαθεί βάσει αναφερόμενων στοιχείων να βγάλει κάποιο νόημα…

ΠΗΓΗ : MIRROR

ΚΥΡΙΑΚΗ 4-11-2012 ΚΒ' (Ε' ΛΟΥΚΑ) - Η ΠΑΡΑΒΟΛΗ ΤΟΥ ΠΛΟΥΣΙΟΥ ΚΑΙ ΤΟΥ ΛΑΖΑΡΟΥ

ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ - ΕΥΑΓΓΕΛΙΟ - ΟΙ ΕΟΡΤΑΖΟΝΤΕΣ ΑΓΙΟΙ - ΟΜΙΛΙΑ ΓΕΡΟΝΤΟΣ ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ ΜΥΤΙΛΗΝΑΙΟΥ

Ο ΑΓΙΟΣ ΙΩΑΝΝΗΣ O BATAΤΖΗΣ Ο ΕΛΕΗΜΟΝΑΣ ΒΑΣΙΛΙΑΣ

Ἀπόστολος

ΠΡΟΣ ΓΑΛΑΤΑΣ Ϛ´ 11 - 18

¹¹Ἴδετε πηλίκοις ὑμῖν γράμμασιν ἔγραψα τῇ ἐμῇ χειρί. ¹² ὅσοι θέλουσιν εὐπροσωπῆσαι ἐν σαρκί, οὗτοι ἀναγκάζουσιν ὑμᾶς περιτέμνεσθαι, μόνον ἵνα μὴ τῷ σταυρῷ τοῦ Χριστοῦ διώκωνται. ¹³ οὐδὲ γὰρ οἱ περιτετμημένοι αὐτοὶ νόμον φυλάσσουσιν, ἀλλὰ θέλουσιν ὑμᾶς περιτέμνεσθαι, ἵνα ἐν τῇ ὑμετέρᾳ σαρκὶ καυχήσωνται. ¹⁴Ἐμοὶ δὲ μὴ γένοιτο καυχᾶσθαι εἰ μὴ ἐν τῷ σταυρῷ τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ, δι’ οὗ ἐμοὶ κόσμος ἐσταύρωται κἀγὼ τῷ κόσμῳ. ¹⁵ ἐν γὰρ Χριστῷ Ἰησοῦ οὔτε περιτομή τι ἰσχύει οὔτε ἀκροβυστία, ἀλλὰ καινὴ κτίσις. ¹⁶ καὶ ὅσοι τῷ κανόνι τούτῳ στοιχήσουσιν, εἰρήνη ἐπ’ αὐτοὺς καὶ ἔλεος, καὶ ἐπὶ τὸν Ἰσραὴλ τοῦ Θεοῦ. ¹⁷ Τοῦ λοιποῦ κόπους μοι μηδεὶς παρεχέτω· ἐγὼ γὰρ τὰ στίγματα τοῦ Κυρίου Ἰησοῦ ἐν τῷ σώματί μου βαστάζω. ¹⁸Ἡ χάρις τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ μετὰ τοῦ πνεύματος ὑμῶν, ἀδελφοί· ἀμήν.

Ερμηνευτική απόδοση Ι. Θ. Κολιτσάρα

¹¹Ιδέτε με πόσην λεπτομέρειαν και σαφήνειαν σας έγραψα με το ίδιό μου το χέρι. ¹²Οσοι θέλουν να φανούν ευπρόσωποι και να αρέσουν στους ανθρώπους του κόσμου δια πράγματα, που αναφέρονται εις την σάρκα, αυτοί σας πειθαναγκάζουν να περιτέμνεσθε, όχι από πεποίθησιν εις την αξίαν της περιτομής, αλλά μόνον και μόνον δια να μη καταδιώκωνται από τους Εβραίους εξ αιτίας του κηρύγματος περί του σταυρού του Χριστού. ¹³Αυτό δε αποδεικνύεται και από το γεγονός, ότι ούτε αυτοί οι περιτμημένοι δεν τηρούν τον Νομον του Μωϋσέως, αλλά θέλουν να περιτέμνεσθε σεις, δια να καυχώνται αυτοί εις την ιδικήν σας σάρκα, ότι δηλαδή σας έπεισαν να δεχθήτε την σαρκικήν περιτομήν. ¹⁴Μη γένοιτο δε ποτέ να καυχηθώ εγώ δια τίποτε άλλο, παρά μόνον δια τον σταυρικόν θάνατον του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού, δια του οποίου έχει πλέον σταυρωθή και νεκρωθή ως προς εμέ ο κόσμος, όπως και εγώ, χάρις στον σταυρόν του Κυρίου, έχω σταυρωθή και νεκρωθή δια τον κόσμον. ¹⁵Διότι εις την νέαν κατάστασιν της σωτηρίας και της πνευματικής ζωής, που προσφέρει ο Χριστός, ούτε η περιτομή έχει καμμίαν ισχύν ούτε η ακροβυστία, αλλ' ισχύει η νέα πνευματική δημιουργία και αναγέννησις, που παρέχεται από τον Χριστόν. ¹⁶ Και όσοι θα ακολουθήσουν αυτόν τον κανόνα και θα πορευθούν σύμφωνα με την διδασκαλίαν του Χριστού, θα έχουν ειρήνην και έλεος από τον Θεόν, όπως γενικώτερα θα έχη ειρήνην και έλεος ο νέος Ισραήλ της χάριτος, ο χριστιανικός λαός του Θεού. ¹⁷ Εις το εξής να μη με βάζη κανείς εις κόπους και ενοχλήσεις δια τα ζητήματα, που αναφέρονται εις την περιτομήν και τας άλλας τυπικάς διατάξστου μωσαϊκού Νομου. Πεισθήτε εις αυτά που σας λέγω, διότι εγώ βαστάζω επάνω στο σώμά μου τα σημάδια των πληγών, που υπέστην δια τον Κυριον, και αυτά μαρτυρούν την αγνήν πίστιν μου προς τον Χριστόν και την φιλαλήθειάν μου. ¹⁸Αδελφοί, η χάρις του Κυρίου μας Ιησού Χριστού είθε να είναι πάντοτε με το πνεύμα σας και να σας ενισχύη συνεχώς εις την πνευματικήν σας ζωήν και πρόοδον

Εὐαγγέλιον

ΚΑΤΑ ΛΟΥΚΑΝ ΙϚ´ 19 - 31

¹⁹Ἄνθρωπος δέ τις ἦν πλούσιος, καὶ ἐνεδιδύσκετο πορφύραν καὶ βύσσον εὐφραινόμενος καθ’ ἡμέραν λαμπρῶς. ²⁰ πτωχὸς δέ τις ἦν ὀνόματι Λάζαρος, ὃς ἐβέβλητο πρὸς τὸν πυλῶνα αὐτοῦ ἡλκωμένος ²¹καὶ ἐπιθυμῶν χορτασθῆναι ἀπὸ τῶν ψιχίων τῶν πιπτόντων ἀπὸ τῆς τραπέζης τοῦ πλουσίου· ἀλλὰ καὶ οἱ κύνες ἐρχόμενοι ἐπέλειχον τὰ ἕλκη αὐτοῦ. ²² ἐγένετο δὲ ἀποθανεῖν τὸν πτωχὸν καὶ ἀπενεχθῆναι αὐτὸν ὑπὸ τῶν ἀγγέλων εἰς τὸν κόλπον Ἀβραάμ· ἀπέθανε δὲ καὶ ὁ πλούσιος καὶ ἐτάφη. ²³ καὶ ἐν τῷ ᾅδῃ ἐπάρας τοὺς ὀφθαλμοὺς αὐτοῦ, ὑπάρχων ἐν βασάνοις, ὁρᾷ Ἀβραὰμ ἀπὸ μακρόθεν καὶ Λάζαρον ἐν τοῖς κόλποις αὐτοῦ. ²⁴ καὶ αὐτὸς φωνήσας εἶπε· πάτερ Ἀβραάμ, ἐλέησόν με καὶ πέμψον Λάζαρον ἵνα βάψῃ τὸ ἄκρον τοῦ δακτύλου αὐτοῦ ὕδατος καὶ καταψύξῃ τὴν γλῶσσάν μου, ὅτι ὀδυνῶμαι ἐν τῇ φλογὶ ταύτῃ. ²⁵εἶπε δὲ Ἀβραάμ· τέκνον, μνήσθητι ὅτι ἀπέλαβες σὺ τὰ ἀγαθά σου ἐν τῇ ζωῇ σου, καὶ Λάζαρος ὁμοίως τὰ κακά· νῦν δὲ ὧδε παρακαλεῖται, σὺ δὲ ὀδυνᾶσαι· ²⁶ καὶ ἐπὶ πᾶσι τούτοις μεταξὺ ἡμῶν καὶ ὑμῶν χάσμα μέγα ἐστήρικται, ὅπως οἱ θέλοντες διαβῆναι ἔνθεν πρὸς ὑμᾶς μὴ δύνωνται, μηδὲ οἱ ἐκεῖθεν πρὸς ἡμᾶς διαπερῶσιν. ²⁷εἶπε δέ· ἐρωτῶ οὖν σε, πάτερ, ἵνα πέμψῃς αὐτὸν εἰς τὸν οἶκον τοῦ πατρός μου· ²⁸ ἔχω γὰρ πέντε ἀδελφούς· ὅπως διαμαρτύρηται αὐτοῖς, ἵνα μὴ καὶ αὐτοὶ ἔλθωσιν εἰς τὸν τόπον τοῦτον τῆς βασάνου. ²⁹λέγει αὐτῷ Ἀβραάμ· ἔχουσι Μωϋσέα καὶ τοὺς προφήτας· ἀκουσάτωσαν αὐτῶν. ³⁰ ὁ δὲ εἶπεν· οὐχί, πάτερ Ἀβραάμ, ἀλλ’ ἐάν τις ἀπὸ νεκρῶν πορευθῇ πρὸς αὐτοὺς, μετανοήσουσιν. ³¹ εἶπε δὲ αὐτῷ· εἰ Μωϋσέως καὶ τῶν προφητῶν οὐκ ἀκούουσιν, οὐδὲ ἐάν τις ἐκ νεκρῶν ἀναστῇ πεισθήσονται.

Ερμηνευτική απόδοση Ι. Θ. Κολιτσάρα

¹⁹Ειδικώτερα δε δια τον πλούτον ακούσατε και αυτήν την παραβολήν· Ενας άνθρωπος ήτο πλούσιος και εφορούσε κόκκινον πανάκριβον ένδυμα και λευκόν, λινόν πολυτελή χιτώνα. Και κάθε ημέρα ηυφραίνετο με πολυδάπανα λαμπρά συμπόσια. ²⁰Εζούσε δε τότε και κάποιος πτωχός ονάματι Λαζαρος, ο όποιος ήτο παραπεταμένος κοντά εις την μεγάλην εξώπορτα του πλουσίου, γεμάτος από πληγάς. ²¹Και αυτός επιθυμούσε να χορτάση την πείνα του από τα ψίχουλα, που έπιπταν από το τραπέζι του πλουσίου. Και σαν να μην έφθαναν αυτά, οι σκύλοι έγλειφαν τας πληγάς του γυμνού σχεδόν σώματός του. ²² Συνέβη δε να πεθάνη ο πτωχός και να μεταφερθή από τους αγγέλους εις τας αγκάλας του Αβραάμ, στον παράδεισον δηλαδή όπου ο Αβραάμ μαζή με τους δικαίους αναπαύονται και ευφραίνονται. Επέθανε δε και ο πλούσιος και ετάφη με πολλήν μεγαλοπρέπειαν. Η ψυχή του όμως κατέβηκε στον Αδην. ²³Και στον Αδην όπου εβασανίζετο, εσήκωσε τα μάτια του και βλέπει τον Αβραάμ από μακρυά και τον Λαζαρον εις τας αγκάλας του. ²⁴ Και αυτός, που τόσην αδιαφορίαν και σκληρότητα είχε δείξει, όταν ζούσε εις την γην, εφώναξε τώρα και είπε· Πατερ Αβραάμ, σπλαγχνίσου με και στείλε τον Λαζαρον να βρέξη την άκρη από το δάκτυλο του στο νερό και να δροσίση την γλώσσαν μου, διότι πονώ φοβερά μέσα εις την βασανιστικήν αυτήν φλόγα του Αδου. ²⁵ Είπε δε ο Αβραάμ· Τεκνον, θυμήσου, ότι συ απήλαυσες με το παραπάνω τα αγαθά σου εις την ζωήν σου και ο Λαζαρος ομοίως εδοκίμασε τα κακά της φτώχειας και της ασθενείας. Τωρα δε αυτός εδώ παρηγορείται και ευφραίνετε δια την υπομονήν, που έδειξε στον καιρόν της θλίψεώς του, συ δε κατά λόγον δικαιοσύνης βασανίζεσαι δια την φιλαυτίαν σου και την σκληρότητα της καρδίας σου. ²⁶ Και επί πλέον μεταξύ του τόπου, που είμεθα ημείς, και του τόπου που είσθε σεις, έχει στηριχθή μέγα και ανυπέρβλητον χάσμα, ώστε εκείνοι που θέλουν να περάσουν από εδώ εις σας να μη ημπορούν ούτε και αυτοί, που είναι στο μέρος σας να μην ημπορούν να περάσουν προς ημάς. ²⁷Είπε δε ο πλούσιος· Τοτε σε παρακαλώ, πάτερ, να στείλης τον Λαζαρον στο πατρικό μου σπίτι, ²⁸ διότι έχω εκεί πέντε αδελφούς, στείλε τον να τους διαβεβαιώση δι' αυτά που συμβαίνουν εδώ, ώστε να μη καταντήσουν και αυτοί στον τόπον τούτον των βασάνων. ²⁹Λεγει εις αυτόν ο Αβραάμ· Εχουν τον Μωϋσέα και τους προφήτας· ας ακούσουν αυτών τας μαρτυρίας. ³⁰Εκείνος δε είπε· όχι, πάτερ Αβραάμ, δεν θα προσέξουν την μαρτυρίαν του Μωϋσέως και των προφητών. Αλλά εάν κανείς από τους πεθαμένους υπάγη προς αυτούς, θα μετανοήσουν. ³¹ Είπε δε εις αυτόν ο Αβραάμ· εάν δεν ακούσουν τον Μωϋσέα και τους προφήτας, δεν θα πεισθούν και αν ακόμη αναστηθή κάποιος εκ νεκρών”. (Οταν λείπη η καλή διάθεσις ούτε και το μεγαλύτερον θαύμα ημπορεί να οδηγήση εις πίστιν και μετάνοιαν). 

ΕΠΙΣΗΣ ΕΟΡΤΑΖΟΥΝ :

• Ο ΟΣΙΟΣ ΙΩΑΝΝΙΚΙΟΣ ο Μεγάλος, "ο εν Ολύμπω

• ΟΙ ΑΓΙΟΙ ΝΙΚΑΝΔΡΟΣ επίσκοπος Μύρων και ΕΡΜΑΙΟΣ ο πρεσβύτερος
• Ο ΑΓΙΟΣ ΠΟΡΦΥΡΙΟΣ ο Μίμος (ηθοποιός)
• ΔΙΗΓΗΣΗ ΣΤΟ ΘΡΗΝΟ ΤΟΥ ΠΡΟΦΗΤΗ ΙΕΡΕΜΙΑ
• Ο ΑΓΙΟΣ ΙΩΑΝΝΗΣ ο Βατατζής, ο ελεήμονας βασιλιάς
• Ο ΑΓΙΟΣ ΒΙΤΑΛΙΟΣ, ο Δούλος
• Ο ΔΙΚΑΙΟΣ ΑΒΙΜΕΛΕΧ

Ο ΟΣΙΟΣ ΙΩΑΝΝΙΚΙΟΣ ο Μεγάλος, "ο εν Ολύμπω"

Γεννήθηκε στη Βιθυνία το 740 μ. Χ. Τον πατέρα του έλεγαν Μυριτρίκη και τη μητέρα του Αναστασώ. Και οι δύο ήταν ευσεβείς γονείς και παιδαγώγησαν το γιο τους σύμφωνα με τις επιταγές του Ευαγγελίου. Όταν ο Ιωαννίκιος στρατεύτηκε, αυτοκράτορας ήταν ο τραχύς εικονομάχος Κωνσταντίνος ο Ε'. Αυτός διέπρεψε στους αγώνες του κατά των Βουλγάρων και είχε μεγάλη εκτίμηση από τους στρατιώτες του. Η ψυχολογία που καλλιεργήθηκε στα πεδία των μαχών, παρέσυρε τον Ιωαννίκιο και στο θρησκευτικό έδαφος, με αποτέλεσμα να γίνει εικονομάχος, σαν τον αυτοκράτορα. Όταν όμως απολύθηκε από τις τάξεις του στρατού, δεν άργησε να καταλάβει την πλάνη του και σε τί μεγάλα σφάλματα τον είχε οδηγήσει αυτή. Τι να κάνει όμως; Μα τι άλλο. Να μετανοήσει και να επανέλθει στην ορθόδοξη διδασκαλία που του πρόσφεραν οι ευσεβείς γονείς του. Αμέσως, μάλιστα, ήλθε στη σκέψη του ο λόγος του Θεού: "Μνημόνευε ουν πόθεν πέπτωκας, και μετανόησαν και τα πρώτα έργα ποίησον". Θυμήσου, δηλαδή, από ποιο ηθικό ύψος έχεις πέσει και μετανόησε και κάμε πάλι τα έργα της πρώτης αγάπης σου. Και ο Ιωαννίκιος μετανόησε ειλικρινά. Εξομολογήθηκε το ολίσθημά του, καταρτίσθηκε ανάλογα, έγινε μοναχός στον Όλυμπο και πέθανε 94 χρονών στη Μονή Αντιδίου, διδάσκοντας στον κόσμο την Ορθοδοξία.

ΟΙ ΑΓΙΟΙ ΝΙΚΑΝΔΡΟΣ επίσκοπος Μύρων ΚΑΙ ΕΡΜΑΙΟΣ ο πρεσβύτερος
Μαθητές και οι δύο του αποστόλου Τίτου, του τόσο αγαπημένου συνεργάτη του απ. Παύλου. Εμπνέονταν από θερμό ζήλο των μεγάλων αθλητών της πίστης και ήταν αφοσιωμένοι ολόψυχα στον Ιερό αγώνα της. Με το κήρυγμά τους, πολλοί ειδωλολάτρες δέχτηκαν το άγιο βάπτισμα. Καταγγέλθηκαν λοιπόν στον έπαρχο Λιβάνια, έμειναν στη χριστιανική ομολογία τους, και μπροστά στον ίδιο υπεράσπισαν την αλήθεια του Ευαγγελίου και έλεγξαν την πλάνη των εθνικών. Τότε ο Λιθάνιος, διέταξε να σχίσουν τις σάρκες τους με σιδερένια όργανα, και κατόπιν τους έκλεισε ζωντανούς μέσα σε τάφο. Εκείνοι υπέμειναν με καρτερία το τρομερό μαρτύριο, και μ' αυτό τον τρόπο ανέβηκαν στα αιώνια σκηνώματα της αιώνιας ζωής.

Ο ΑΓΙΟΣ ΠΟΡΦΥΡΙΟΣ ο Μίμος (ηθοποιός)
Έζησε στα χρόνια του βασιλιά Αυρηλιανού (270) και καταγόταν από την Έφεσο. Έκανε το επάγγελμα του μίμου, του ηθοποιού όπως θα λέγαμε σήμερα, και ακολουθούσε τον κόμη Αλεξανδρείας. Μαζί μ' αυτόν λοιπόν έφτασε στην Καισαρεία και σε κάποια παράστασή του, υποκρίθηκε την τελετή του Αγίου Βαπτίσματος. Η παράσταση ήταν τόσο άψογη, ώστε με θαυματουργικό τρόπο, πολλοί από τους θεατές βαπτίστηκαν χριστιανοί. Αλλά και ο ίδιος ο Πορφύριος, ομολόγησε δημόσια πως είναι πλέον χριστιανός. Ο κόμης διέταξε τον Άγιο να αρνηθεί αμέσως την πίστη των χριστιανών, πράγμα που ο Πορφύριος δεν έπραξε. Τότε ο κόμης διέταξε να τον αποκεφαλίσουν και έτσι ο Άγιος έλαβε το αμάραντο στεφάνι του μαρτυρίου. (Μάλλον πρόκειται για τον ίδιο Άγιο, που η μνήμη του φέρεται την 15η Σεπτεμβρίου).

 

Ο ΑΓΙΟΣ ΙΩΑΝΝΗΣ ο Βατατζής, ο ελεήμονας βασιλιάς
Γεννήθηκε στην Αδριανούπολη της Θράκης από γένος μεγάλο. Γαμπρός του βασιλιά Θεοδώρου Λασκάρεως, παντρεύτηκε τη θυγατέρα του Ειρήνη και τον διαδέχτηκε στο θρόνο της Νικαίας (1222-1255). Ο Ιωάννης ήταν ευσεβής και φιλελεήμων βασιλιάς και ο λαός τον αγαπούσε πολύ για τους χριστιανικούς του τρόπους, την πραότητα, την ταπεινοφροσύνη, τη χρηστότητα του ήθους και την προσήλωσή του στα θεία. Αφού βασίλευσε με χριστοήθεια, απεβίωσε ειρηνικά στις 30 Οκτωβρίου 1255. Τον έθαψαν με μεγάλες τιμές στην Ιερά Μονή του Σωτήρος Χριστού, που ο ίδιος είχε κτίσει, την επιλεγόμενη των Σωσάνδρων.

ΟΜΙΛΙΑ ΓΕΡΟΝΤΟΣ ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ ΜΥΤΙΛΗΝΑΙΟΥ

Ἡ σημασία τῶν μηδαμινῶν πράξεων (02-11-1980)