Η ΑΠΟΔΟΜΗΣΗ ΤΩΝ ΕΜΦΥΛΩΝ ΤΑΥΤΟΤΗΤΩΝ - ΠΡΟΣ ΕΝΑΝ Α-ΦΥΛΟ ΚΟΣΜΟ (ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΑΝΑΡΤΗΣΗΣ ΤΟΥ 2017)

 

- ΟΙ ΦΙΛΟΣΟΦΙΚΟ-ΙΔΕΟΛΟΓΙΚΟΙ ΚΑΘΟΔΗΓΗΤΕΣ ΤΟΥ ΝΕΟΥ ΜΟΝΤΕΛΟΥ - Α-ΦΥΛΗΣ ΤΑΥΤΟΤΗΤΑΣ. ΤΙ ΠΡΕΣΒΕΥΟΥΝ ΚΑΙ ΠΟΥ ΘΕΛΟΥΝ ΝΑ ΚΑΤΑΛΗΞΟΥΝ ;

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΟΝ ΠΡΟΛΟΓΟ ΤΟΥ ΒΙΒΛΙΟΥ ΤΟΥΣ : ΕΔΩ


- ΜΕ ΠΟΙΟΝ ΤΡΟΠΟ ΚΑΙ ΑΠΟ ΠΟΙΑ ΗΛΙΚΙΑ ΘΑ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΕΠΙΤΕΥΧΘΕΙ Η  ΑΠΟΔΟΜΗΣΗ ΤΩΝ ΕΜΦΥΛΩΝ ΤΑΥΤΟΤΗΤΩΝ ΚΑΙ ΣΤΕΡΕΟΤΥΠΩΝ ;

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ ΤΟΥΣ : ΕΔΩ


     

       Η σημερινή ανάδειξη ζητημάτων που αφορούν  την “έμφυλη ταυτότητα” ή τον προσδιορισμό του φύλου, απασχόλησαν την ορθόδοξη πατερική σκέψη ήδη από τον 4ο αιώνα μ.Χ.
          Ο Άγιος Κύριλλος Ιεροσολύμων (313-386 μ.Χ.) αναφέρει : “αθάνατος εστί η ψυχή και όμοιαι πάσαι αι ψυχαί εισίν ανδρών τε και γυναικών τα γαρ μέλη του σώματος διακέκριται μόνον”. Και ερμηνεύει ο γέροντας Αθανάσιος Μυτιληναίος το χωρίο αυτό λέγοντας ότι “δεν υπάρχει γυναικεία και ανδρική ψυχή. Και του ανδρός και της γυναικός η ψυχή είναι μια, δεν υπάρχουν διαφορές γιατί η ψυχή δεν έχει φύλο. Μόνο τα μέλη του σώματος διακρίνονται σε ανδρικά και γυναικεία. Ανάλογα με την κατασκευή του, αν είναι άνδρας ή γυναίκα επιδρά επί της ψυχής, για να εμφανισθεί αυτό που λέμε γυναικεία ψυχολογία ή ανδρική ψυχολογία. Στην πραγματικότητα η ψυχή είναι μια, δεν διακρίνεται σε φύλο, αλλά τα χαρακτηριστικά του σώματος τρόπον τινά χρωματίζουν την ψυχή ή ακριβέστερα την συμπεριφορά της” (Χριστιανική Ανθρωπολογία , ομιλία 24η).


       Τα εντελώς αντίθετα υποστηρίζει η δυτική  σκέψη, εμπνεόμενη από τις αρχές του διαφωτισμού, καθώς απομακρύνθηκε από την ορθόδοξη πατερική παράδοση και ερμηνεία της Αγίας Γραφής. Επινόησε ένα θεωρητικο-φιλοσοφικό κατασκεύασμα για να δικαιολογήσει και νομιμοποιήσει την διολίσθηση του γεννετήσιου ενστίκτου σε παραφύσιν εκτροπές. Οι θεωρίες αυτές πρωτοεμφανίστηκαν στις αγγλοσαξονικές χώρες, την Γαλλία και τις ΗΠΑ αρχικώς και επεκτάθηκαν σε παγκόσμια κλίμακα. Στηρίζονται σε κοινωνιολογικές, ιστορικές, πολιτιστικές αιτιάσεις οι οποίες απέχουν αφενός από το να μεταστοιχειωθούν σε επιστημονικές αλήθειες, αφετέρου έρχονται σε ευθεία σύγκρουση με την αλήθεια της Αγίας Γραφής και της πατερικής ερμηνείας της,  « καὶ ἐποίησεν ὁ Θεὸς τὸν ἄνθρωπον, κατ᾿ εἰκόνα Θεοῦ ἐποίησεν αὐτόν, ἄρσεν καὶ θῆλυ ἐποίησεν αὐτούς (Γεν. 1,27) 
    
    Οι θεωρίες αυτές διατυπώνουν την άποψη ότι το φύλο είναι αιτία καταπίεσης ανδρών και γυναικών καθώς και ανασταλτικός παράγοντας για την ολοκλήρωση της ανθρώπινης προσωπικότητας.
     Ταυτοποιούν το φύλο σε “βιολογικό φύλο” (sex) ως φυσικός όρος με βάση τη διαφορά στα γεννητικά όργανα και τις διαδικασίες αναπαραγωγής και στο “κοινωνικό φύλο” (gender) ως κοινωνική κατηγοριοποίηση “ανδρας” “γυναίκα”. Θεωρούν ότι το βιολογικό φύλο αποτελεί παράγοντα για την ανδρική κυριαρχία στις γυναίκες και ταυτόχρονα γίνεται αίτιο της εμπέδωσης της γυναικείας υποτέλειας και ότι είναι όρος κοινωνικά προσδιορισμένος άρα ευμετάβλητος.
    Υποστηρίζουν ότι βιολογικό και κοινωνικό φύλο δεν συνδέονται μεταξύ τους, άρα είναι αναγκαία η αποσύνδεσή τους. Το κοινωνικό φύλο προηγείται και κατασκευάζει το βιολογικό. Η κοινωνία κατασκευάζει τις φυσικές κατηγορίες “άνδρας - “γυναίκα” με βάση την ανατομία.
    Προτείνουν το ξεπέρασμα του δίπολου έμφυλου συστήματος ανδρας-γυναίκα στη δυνατότητα μιας ρευστής πολλαπλότητας των κοινωνικών φύλων.
    Θεωρούν ότι το φύλο δεν είναι ουσία, αλλά ενέργεια-ενέργημα, όπου μέσα από ενεργήματα, χειρονομίες, κινήσεις και με τη διαδικασία της επανάληψης παράγει μια έμφυλη ταυτότητα, η οποία περιορίζεται από κοινωνικο-πολιτισμικές κανονικότητες.
    Επιπλέον θεωρούν ότι δεν υπάρχει διάκριση μεταξύ βιολογικού και κοινωνικού φύλου. Το κοινωνικό φύλο είναι ανεξάρτητο του βιολογικού με συνέπεια ο άνδρας και ο ανδρισμός να μπορούν να δηλωθούν τόσο σε ένα αρσενικό σώμα όσο και στο θηλυκό και το αντίθετο δηλαδή η θηλυκότητα να δηλωθεί τόσο σε ένα αρσενικό σώμα όσο και σε ένα θηλυκό.
    Υποστηρίζουν την αποδόμηση των ιεραρχικών αντιθέσεων άνδρας-γυναίκα, ανδρισμός-θηλυκότητα,γιατί κάθε έμφυλη διχοτόμηση αποτελεί κοινωνική κατασκευή και ως κοινωνική κατασκευή μεταβάλλεται ανάλογα με τους τόπος και τις ιστορικές εποχές. Συνεπώς υπεισέρχεται ο υποκειμενισμός στην έννοια της έμφυλης ταυτότητας. Θα πρέπει να γίνει υπέρβαση των έμφυλων κριτηρίων σε πιο ρευστές ταυτότητες, από τη στιγμή που οι έμφυλες ταυτότητες δημιουργούνται ιστορικά, άρα είναι ανοιχτές σε αλλαγές.
    Καταλήγουν να υποστηρίζουν ότι το φύλο δεν υπάρχει δεν προϋπάρχει, αν δεν το συγκροτήσουμε εμείς στην καθημερινή ζωή σύμφωνα με τις επιθυμίες και τις ενεργητικές παρεμβάσεις μας. Το φύλο απεγκλωβίζεται από την οριοθέτηση άνδρες-γυναίκες και δεν αναφέρεται πλέον σε διακριτές έμφυλες κατηγορίες.
     Περνάμε έτσι σε έναν ά-φυλο κόσμο που ξεπερνά τον έμφυλο διαχωρισμό υπέρ της έννοιας άνθρωπος, σε έναν κόσμο όπου θα θεωρούμαστε άνθρωποι χωρίς έμφυλες ταυτότητες και που θα συμμετέχουμε πλήρως στην εξέλιξη της υποκειμενικότητάς μας.
    Τέλος χαρακτηρίζουν ως αναχρονιστικές τις έμφυλες και άλλες στερεότυπες προκαταλήψεις  και επικαλούνται το σημαντικό ρόλο της εκπαίδευσης ως μέσου προκειμένου να αποτραπούν αυτά τα στερεότυπα και προκαταλήψεις.

      Είπε κάποτε ο Μέγας Αντώνιος ότι ήλθε η εποχή που θα βλέπουν αυτοί που είναι άφρονες εκείνους που σωφρονούν και θα τους θεωρούν σαν παράφρονες, μη μπορώντας να διακρίνουν ότι στην πραγματικότητα άφρονες και παράφρονες είναι αυτοί οι ίδιοι.

       Οι αρχαίοι πρόγονοί μας κατάλαβαν πολύ νωρίς και το έδειξαν στο μεγάλο σχολείο τους, στο θέατρο, στις τραγωδίες, ότι όταν ο άνθρωπος ξεφύγει από τα όριά του κινείται στο χώρο της ύβρεως, γίνεται άφρονας και αμέσως έρχεται η τιμωρία του, η νέμεσις. Ο άγιος Παϊσιος μιλούσε για τους πνευματικούς νόμους, τα θεόσταλτα όρια  μέσα στα οποία οφείλει να ζει ο κάθε άνθρωπος. Αν τους παραβεί τότε έρχεται η παιδαγωγική τιμωρία του Αγίου Τριαδικού Θεού, για να δώσει την ευκαιρία στον άνθρωπο να μετανοήσει και να ξαναγυρίσει στα όριά του. Αν εμμένει και παγιωθεί τότε έρχεται η καταδικαστική  τιμωρία. Ο Άγιος Τριαδικός Θεός είναι Θεός αγάπης αλλά και δικαιοσύνης.   

        Η σύγχρονη εποχή είναι μια εποχή που καταργεί κάθε όριο. Μετά την κατάργηση των εθνικών συνόρων, των εθνικών νομισμάτων και οικονομιών, την καθιέρωση παγκόσμιων εορτών, την κατάργηση των εθνικών συνειδήσεων και ιστοριών, την υποβάθμιση των θρησκευμάτων και την ένωσή τους σε μια υπερθρησκεία μέσω του οικουμενισμού, εμφανίζεται τώρα και η κατάργηση των φύλων και των έμφυλων στερεοτύπων. 

ΚΥΡΙΑΚΗ ΙΕ' ΜΑΤΘΑΙΟΥ : ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ - ΕΥΑΓΓΕΛΙΟ - ΟΜΙΛΙΑ ΓΕΡΟΝΤΟΣ ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ ΜΥΤΙΛΗΝΑΙΟΥ

 

 

Την Κυριακή μετά την εορτή της Υπαπαντής με απόφαση της Ιεράς Συνόδου της Εκκλησίας της Ελλάδος, ορίσθηκε να τιμάται η μνήμη των αγίων μητέρων των Τριών Ιεραρχών, Εμμελείας, Νόννας και Ανθούσης.

 

ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ

ΠΡΟΣ ΚΟΡΙΝΘΙΟΥΣ Β' (δ' 6-15) 

Οτι ὁ Θεὸς ὁ εἰπὼν ἐκ σκότους φῶς λάμψαι, ὃς ἔλαμψεν ἐν ταῖς καρδίαις ἡμῶν πρὸς φωτισμὸν τῆς γνώσεως τῆς δόξης τοῦ Θεοῦ ἐν προσώπῳ Ἰησοῦ Χριστοῦ. ⁷ Ἔχομεν δὲ τὸν θησαυρὸν τοῦτον ἐν ὀστρακίνοις σκεύεσιν, ἵνα ἡ ὑπερβολὴ τῆς δυνάμεως ᾖ τοῦ Θεοῦ καὶ μὴ ἐξ ἡμῶν, ⁸ ἐν παντὶ θλιβόμενοι ἀλλ’ οὐ στενοχωρούμενοι, ἀπορούμενοι ἀλλ’ οὐκ ἐξαπορούμενοι, ⁹ διωκόμενοι ἀλλ’ οὐκ ἐγκαταλειπόμενοι, καταβαλλόμενοι ἀλλ’ οὐκ ἀπολλύμενοι, ¹⁰ πάντοτε τὴν νέκρωσιν τοῦ Κυρίου Ἰησοῦ ἐν τῷ σώματι περιφέροντες, ἵνα καὶ ἡ ζωὴ τοῦ Ἰησοῦ ἐν τῷ σώματι ἡμῶν φανερωθῇ. ¹¹ ἀεὶ γὰρ ἡμεῖς οἱ ζῶντες εἰς θάνατον παραδιδόμεθα διὰ Ἰησοῦν, ἵνα καὶ ἡ ζωὴ τοῦ Ἰησοῦ φανερωθῇ ἐν τῇ θνητῇ σαρκὶ ἡμῶν. ¹² ὥστε ὁ μὲν θάνατος ἐν ἡμῖν ἐνεργεῖται, ἡ δὲ ζωὴ ἐν ὑμῖν. ¹³ ἔχοντες δὲ τὸ αὐτὸ πνεῦμα τῆς πίστεως κατὰ τὸ γεγραμμένον, ἐπίστευσα, διὸ ἐλάλησα, καὶ ἡμεῖς πιστεύομεν, διὸ καὶ λαλοῦμεν, ¹⁴ εἰδότες ὅτι ὁ ἐγείρας τὸν Κύριον Ἰησοῦν καὶ ἡμᾶς διὰ Ἰησοῦ ἐγερεῖ καὶ παραστήσει σὺν ὑμῖν. ¹⁵ τὰ γὰρ πάντα δι’ ὑμᾶς, ἵνα ἡ χάρις πλεονάσασα διὰ τῶν πλειόνων τὴν εὐχαριστίαν περισσεύσῃ εἰς τὴν δόξαν τοῦ Θεοῦ. 

 

2 ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΥ : Η ΥΠΑΠΑΝΤΗ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ (Η ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΕΟΡΤΗ ΤΗΣ ΜΗΤΕΡΑΣ) - ΕΡΜΗΝΕΙΑ ΤΗΣ ΕΙΚΟΝΑΣ - ΟΜΙΛΙΑ ΓΕΡΟΝΤΟΣ ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ ΜΥΤΙΛΗΝΑΙΟΥ

    
      Σαράντα ήμερες από την κατά σάρκα Γέννηση Του ο Χριστός προσφέρθηκε στον Ναό, σύμφωνα με τα καθιερωμένα από τον νόμο. Και επειδή εκεί στον Ναό του έγινε υποδοχή από πνευματοκίνητους ανθρώπους, και μάλιστα επειδή ο Συμεών τον πήρε στην αγκαλιά του, γι' αυτό και λέγεται Υπαπαντή Η λέξη προέρχεται από το ρήμα υπαντάω και σημαίνει έρχομαι σε συνάντηση κάποιου.

   Η Εκκλησία καθόρισε η μεγάλη αυτή Δεσποτικοθεομητορική εορτή, δηλ. εορτή, που είναι συγχρόνως και "δεσποτική" (του Χριστού) και "θεομητορική" (της Παναγίας), να εορτάζεται την 2α Φεβρουαρίου, γιατί αυτή η ημέρα είναι η τεσσαρακοστή από την 25η Δεκεμβρίου, πού εορτάζεται η Γέννηση του Χριστού κατά σάρκα. Με αυτόν τον τρόπο διαιρεί τον ετήσιο χρόνο με τους σταθμούς της θείας οικονομίας και τον ευλογεί. Ταυτόχρονα δίνει στον άνθρωπο την δυνατότητα να μυηθεί στο μεγάλο μυστήριο της ενανθρωπήσεως του Υιού και Λόγου του Θεού.

     Το περιστατικό της προσφοράς του Χριστού στον Ναό, κατά την τεσσαρακοστή ήμερα από την Γέννησή Του περιγράφεται μόνον από τον Ευαγγελιστή Λουκά (Λουκ. 2, 22-39) 

 

30 ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΥ : ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ ΤΡΙΩΝ ΙΕΡΑΡΧΩΝ - ΠΩΣ ΚΑΘΙΕΡΩΘΗΚΕ ΩΣ ΓΙΟΡΤΗ ΤΗΣ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗΣ

 ΠΑΡΑΚΛΗΤΙΚΟΣ ΚΑΝΩΝ ΣΤΟΥΣ ΤΡΕΙΣ ΙΕΡΑΡΧΕΣ : ΕΔΩ

    Η αιτία για την εισαγωγή της εορτής των Τριών Ιεραρχών στην Εκκλησία είναι το εξής γεγονός:

     Κατά τους χρόνους της βασιλείας του Αλεξίου του Κομνηνού (1081 - 1118 μ.Χ.), ο οποίος διαδέχθηκε στη βασιλική εξουσία τον Νικηφόρο Γ’ τον Βοτενειάτη (1078 - 1081 μ.Χ.), έγινε στην Κωνσταντινούπολη φιλονικία ανάμεσα σε λόγιους και ενάρετους άνδρες. Άλλοι θεωρούσαν ανώτερο τον Μέγα Βασίλειο (1η Ιανουαρίου), χαρακτηρίζοντάς τον μεγαλοφυΐα και υπέροχη φυσιογνωμία. Άλλοι τοποθετούσαν ψηλά τον ιερό Χρυσόστομο (13 Νοεμβρίου) και τον θεωρούσαν ανώτερο από τον Μέγα Βασίλειο και τον Γρηγόριο και, τέλος, άλλοι, προσκείμενοι στον Γρηγόριο τον Θεολόγο (25 Ιανουαρίου), θεωρούσαν αυτόν ανώτερο από τους δύο άλλους, δηλαδή από τον Βασίλειο και τον Χρυσόστομο. Η φιλονικία αυτή είχε σαν αποτέλεσμα να διαιρεθούν τα πλήθη των Χριστιανών και άλλοι ονομάζονταν «Ιωαννίτες», άλλοι «Βασιλείτες» και άλλοι «Γρηγορίτες».

ΚΥΡΙΑΚΗ ΙΕ΄ ΛΟΥΚΑ : ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ - ΕΥΑΓΓΕΛΙΟ - ΟΜΙΛΙΑ ΓΕΡΟΝΤΟΣ ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ ΜΥΤΙΛΗΝΑΙΟΥ

 

ΑΓΙΟΣ ΕΦΡΑΙΜ Ο ΣΥΡΟΣ : ΨΗΦΙΔΩΤΟ ΜΟΝΗΣ ΧΩΡΑ ΧΙΟΥ (11ος αι.)

 

ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ

ΠΡΟΣ ΤΙΜΟΘΕΟΝ Α΄ (δ΄9-15) 

Πιστὸς ὁ λόγος καὶ πάσης ἀποδοχῆς ἄξιος· ¹⁰ εἰς τοῦτο γὰρ καὶ κοπιῶμεν καὶ ὀνειδιζόμεθα, ὅτι ἠλπίκαμεν ἐπὶ Θεῷ ζῶντι, ὅς ἐστι σωτὴρ πάντων ἀνθρώπων, μάλιστα πιστῶν. ¹¹ Παράγγελλε ταῦτα καὶ δίδασκε. ¹² μηδείς σου τῆς νεότητος καταφρονείτω, ἀλλὰ τύπος γίνου τῶν πιστῶν ἐν λόγῳ, ἐν ἀναστροφῇ, ἐν ἀγάπῃ, ἐν πνεύματι, ἐν πίστει, ἐν ἁγνείᾳ. ¹³ ἕως ἔρχομαι πρόσεχε τῇ ἀναγνώσει, τῇ παρακλήσει, τῇ διδασκαλίᾳ. ¹⁴ μὴ ἀμέλει τοῦ ἐν σοὶ χαρίσματος, ὃ ἐδόθη σοι διὰ προφητείας μετὰ ἐπιθέσεως τῶν χειρῶν τοῦ πρεσβυτερίου. ¹⁵ ταῦτα μελέτα, ἐν τούτοις ἴσθι, ἵνα σου ἡ προκοπὴ φανερὰ ᾖ ἐν πᾶσιν. 

 

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΙΕΡΑΣ ΣΥΝΟΔΟΥ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΠΙΚΕΙΜΕΝΗ ΝΟΜΟΘΕΤΗΣΗ ΓΑΜΟΥ ΖΕΥΓΑΡΙΩΝ ΙΔΙΟΥ ΦΥΛΟΥ

 

Η Ιερά Σύνοδος της Ιεραρχίας (Ι.Σ.Ι.) της Εκκλησίας της Ελλάδος συνήλθε σε έκτακτη συνεδρίαση, σήμερα Τρίτη 23 Ιανουαρίου 2024, με μοναδικό θέμα την εξαγγελθείσα νομοθέτηση γάμου και «τεκνοθεσίας» υπέρ ζευγαριών του ιδίου φύλου.

Μετά την καθιερωμένη προσευχή, η Ι.Σ.Ι. άκουσε την εισήγηση του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Μεσογαίας και Λαυρεωτικής κ. Νικολάου, επί της οποίας ακολούθησε διάλογος, και εκφράζει ομόφωνα τις θέσεις της Εκκλησίας της Ελλάδος επί του θέματος, ως εξής:

1. Η θεολογία της Εκκλησίας για τον γάμο απορρέει από την Αγία Γραφή, τη διδασκαλία των Πατέρων της Εκκλησίας και τη διάταξη του Μυστηρίου του Γάμου και φαίνεται καθαρά στην Ακολουθία του Μυστηρίου αυτού. Ο σκοπός του χριστιανικού γάμου είναι η δημιουργία καλής συζυγίας και οικογένειας, η ανάπτυξη παιδιών ως καρπών της εν Χριστώ αγάπης των δύο συζύγων και η σύνδεσή τους με την εκκλησιαστική ζωή.
Η Εκκλησία αποδέχεται για τη σχέση άνδρα-γυναίκας και παιδιών ότι:

α) η δυαδικότητα των φύλων και η συμπληρωματικότητά τους δεν αποτελούν κοινωνικές επινοήσεις, αλλά προέρχονται από τον Θεό («… καὶ ἐποίησεν ὁ Θεὸς τὸν ἄνθρωπον, κατ᾿ εἰκόνα Θεοῦ ἐποίησεν αὐτόν, ἄρσεν καὶ θῆλυ ἐποίησεν αὐτούς. καὶ εὐλόγησεν αὐτοὺς ὁ Θεός, λέγων· αὐξάνεσθε καὶ πληθύνεσθε…», Γένεσις 1, 27-28),

β) η ιερότητα της ένωσης άνδρα και γυναίκας παραπέμπει στη σχέση του Χριστού και της Εκκλησίας («… ὁ ἀγαπῶν τὴν ἑαυτοῦ γυναῖκα ἑαυτὸν ἀγαπᾷ… τό μυστήριον τοῦτο μέγα ἐστίν, ἐγὼ δὲ λέγω εἰς Χριστὸν καὶ εἰς τὴν Ἐκκλησίαν», Απ. Παύλου, Προς Εφεσίους 5, 28),

γ) ο χριστιανικός γάμος δεν είναι απλή συμφωνία συμβίωσης, αλλά Ιερό Μυστήριο, μέσω του οποίου παρέχεται η χάρη του Θεού στη σχέση κοινωνίας άνδρα και γυναίκας με στόχο την κοινή τους πορεία προς τη θέωση –και αυτή η ευλογημένη πορεία αφορά όλα τα ζεύγη με ή χωρίς παιδιά,

δ) ο πατέρας και η μητέρα είναι συστατικά στοιχεία της παιδικής και της ενήλικης ζωής («Τίμα τόν πατέρα σου καί τήν μητέρα σου»,Έξοδος 20, 12).

Ο ΓΕΡΟΝΤΑΣ ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ ΑΠΑΝΤΑ ΣΕ ΑΠΟΡΙΕΣ ΣΧΕΤΙΚΕΣ ΜΕ ΤΟ ΘΕΜΑ ΤΗΣ ΟΜΟΦΥΛΟΦΙΛΙΑΣ

383. Ἡ Ὁμοφυλοφιλία εἶναι ἀσθένεια, κληρονομική διάθεση ἤ πάθος; (18-03-90)

774. Ο Λόγος τού Θεού χαρακτηρίζει την Ὁμοφυλοφιλία  ώς ἁμαρτία (08-01-95)

95. Περί υιοθεσίας παιδιών από τους  Ὁμοφυλόφιλους.

Πηγή : arnion.gr

ΚΥΡΙΑΚΗ ΙΒ' ΛΟΥΚΑ (ΤΩΝ ΔΕΚΑ ΛΕΠΡΩΝ) : ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ - ΕΥΑΓΓΕΛΙΟ - ΟΜΙΛΙΑ ΓΕΡΟΝΤΟΣ ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ ΜΥΤΙΛΗΝΑΙΟΥ

 

 

 ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ

ΠΡΟΣ ΚΟΛΑΣΣΑΕΙΣ (γ' 4-11)

"Οταν ὁ Χριστὸς φανερωθῇ, ἡ ζωὴ ὑμῶν, τότε καὶ ὑμεῖς σὺν αὐτῷ φανερωθήσεσθε ἐν δόξῃ. ⁵ Νεκρώσατε οὖν τὰ μέλη ὑμῶν τὰ ἐπὶ τῆς γῆς, πορνείαν, ἀκαθαρσίαν, πάθος, ἐπιθυμίαν κακήν, καὶ τὴν πλεονεξίαν ἥτις ἐστὶν εἰδωλολατρία, ⁶ δι’ ἃ ἔρχεται ἡ ὀργὴ τοῦ Θεοῦ ἐπὶ τοὺς υἱοὺς τῆς ἀπειθείας, ⁷ ἐν οἷς καὶ ὑμεῖς περιεπατήσατέ ποτε, ὅτε ἐζῆτε ἐν αὐτοῖς· ⁸ νυνὶ δὲ ἀπόθεσθε καὶ ὑμεῖς τὰ πάντα, ὀργήν, θυμόν, κακίαν, βλασφημίαν, αἰσχρολογίαν ἐκ τοῦ στόματος ὑμῶν· ⁹ μὴ ψεύδεσθε εἰς ἀλλήλους, ἀπεκδυσάμενοι τὸν παλαιὸν ἄνθρωπον σὺν ταῖς πράξεσιν αὐτοῦ ¹⁰ καὶ ἐνδυσάμενοι τὸν νέον τὸν ἀνακαινούμενον εἰς ἐπίγνωσιν κατ’ εἰκόνα τοῦ κτίσαντος αὐτόν, ¹¹ ὅπου οὐκ ἔνι Ἕλλην καὶ Ἰουδαῖος, περιτομὴ καὶ ἀκροβυστία, βάρβαρος, Σκύθης, δοῦλος, ἐλεύθερος, ἀλλὰ τὰ πάντα καὶ ἐν πᾶσι Χριστός. 

20 ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΥ : ΑΓΙΟΥ ΕΥΘΥΜΙΟΥ ΤΟΥ ΜΕΓΑΛΟΥ

 Εικονίζεται από τον Πανσέληνο στο βαθύ γήρας που έζησε, με μακριά γενειάδα καί σεβάσμιο ύφος. Πρωτάτο Αγίου Όρους, Καρυές.

Ο ΒΙΟΣ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΕΥΘΥΜΙΟΥ : ΕΔΩ  ΚΑΙ : ΕΔΩ

 

ΠΑΡΑΚΛΗΤΙΚΟΣ ΚΑΝΩΝ ΣΤΟΝ ΑΓΙΟ ΕΥΘΥΜΙΟ : ΕΔΩ

ΜΕΓΑΣ ΕΥΘΥΜΙΟΣ Ο ΗΛΙΟΣ ΤΗΣ ΕΡΗΜΟΥ : ΑΠΟ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ ΤΟΥ ΦΩΤΗ ΚΟΝΤΟΓΛΟΥ : "ΑΣΑΛΕΥΤΟ ΘΕΜΕΛΙΟ", ΑΚΡΙΤΑΣ, 1996

             Ἀληθινὰ κράζει ὁ προφήτης: «Ἀγαλλιάσθω ἡ ἔρημος καὶ ἀνθήτω ὡς κρῖνον». Μὲ τὴ θρησκεία τοῦ Χριστοῦ γεμίσανε οἱ ἐρημιὲς ἀπὸ ἁγίους ἀνθρώπους, ἀπὸ ἄνθη πνευματικά. «Καὶ ἀντὶ τῆς στιβῆς, ἀναβήσεται κυπάρισσος, ἀντὶ δὲ τῆς κονίζης, ἀναβήσεται μυρσίνη». Καὶ ὁ ὑμνωδὸς γιὰ τὸν καθένα ἀπ᾿ αὐτοὺς τοὺς ἀγγελικοὺς κατοίκους τῆς ἐρήμου, ποὺ εἴχανε τὸ δάκρυ καθημερινό, ἀλλὰ ὄχι τὸ δάκρυ τῆς ἀπελπισίας, ἀλλὰ τῆς κατανύξεως τὸ «χαροποιὸν δάκρυον» ψέλνει παθητικά: «Ταῖς τῶν δακρύων σου ροαῖς, τῆς ἐρήμου τὸ ἄγονον ἐγεώργησας, καὶ τοῖς ἐκ βάθους στεναγμοῖς εἰς ἑκατὸν τοὺς πόνους ἐκαρποφόρησας, καὶ γέγονας φωστήρ, τῇ οἰκουμένῃ λάμπων τοῖς θαύμασι, Εὐθύμιε πατὴρ ἡμῶν ὅσιε. Πρέσβευε Χριστῷ τῷ Θεῷ σωθῆναι τὰς ψυχὰς ἡμῶν.»

18 ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΥ : ΑΓΙΩΝ ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ ΚΑΙ ΚΥΡΙΛΛΟΥ ΠΑΤΡΙΑΡΧΩΝ ΑΛΕΞΑΝΔΡΕΙΑΣ : ΟΜΙΛΙΑ ΓΕΡΟΝΤΟΣ ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ ΜΥΤΙΛΗΝΑΙΟΥ ΜΕ ΘΕΜΑ : «Ο ΜΕΓΑΣ ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ ΚΑΙ ΟΙ ΑΙΡΕΣΕΙΣ»

Η Εκκλησία θέλησε να αδελφώσει την μνήμη των δύο Μεγάλων Πατέρων και Αρχιεπισκόπων Αλεξανδρείας, του Μεγάλου Αθανασίου, πρωταγωνιστή κατά του Αρειανισμού, και του Αγίου Κυρίλλου, πρωταγωνιστή κατά του Νεστοριανισμού και όρισε το συνεορτασμό τους στις 18 Ιανουαρίου.

Ὁ Μέγας Ἀθανάσιος καί οἱ αἱρέσεις. (18-01-02)

ΠΗΓΗ : arnion.gr

ΑΠΟΔΟΣΙΣ ΤΩΝ ΘΕΟΦΑΝΕΙΩΝ : ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ - ΕΥΑΓΓΕΛΙΟ - ΟΜΙΛΙΑ ΓΕΡΟΝΤΟΣ ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ ΜΥΤΙΛΗΝΑΙΟΥ

 

 Όσιος Σάββας πρώτος Αρχιεπίσκοπος Σερβίας και κτήτωρ Ιεράς Μονής Χιλανδαρίου

 

ΠΡΟΣ ΕΦΕΣΙΟΥΣ (δ' 7-13)

Ἑνὶ δὲ ἑκάστῳ ἡμῶν ἐδόθη ἡ χάρις κατὰ τὸ μέτρον τῆς δωρεᾶς τοῦ Χριστοῦ. ⁸ διὸ λέγει· ἀναβὰς εἰς ὕψος ᾐχμαλώτευσεν αἰχμαλωσίαν καὶ ἔδωκε δόματα τοῖς ἀνθρώποις. ⁹ τὸ δὲ ἀνέβη τί ἐστιν εἰ μὴ ὅτι καὶ κατέβη πρῶτον εἰς τὰ κατώτερα μέρη τῆς γῆς; ¹⁰ ὁ καταβὰς αὐτός ἐστι καὶ ὁ ἀναβὰς ὑπεράνω πάντων τῶν οὐρανῶν, ἵνα πληρώσῃ τὰ πάντα. ¹¹ καὶ αὐτὸς ἔδωκε τοὺς μὲν ἀποστόλους, τοὺς δὲ προφήτας, τοὺς δὲ εὐαγγελιστάς, τοὺς δὲ ποιμένας καὶ διδασκάλους, ¹² πρὸς τὸν καταρτισμὸν τῶν ἁγίων εἰς ἔργον διακονίας, εἰς οἰκοδομὴν τοῦ σώματος τοῦ Χριστοῦ, ¹³ μέχρι καταντήσωμεν οἱ πάντες εἰς τὴν ἑνότητα τῆς πίστεως καὶ τῆς ἐπιγνώσεως τοῦ υἱοῦ τοῦ Θεοῦ, εἰς ἄνδρα τέλειον, εἰς μέτρον ἡλικίας τοῦ πληρώματος τοῦ Χριστοῦ, 

Γένεσις 1,27 : "καὶ ἐποίησεν ὁ Θεὸς τὸν ἄνθρωπον, κατ᾿ εἰκόνα Θεοῦ ἐποίησεν αὐτόν, ἄρσεν καὶ θῆλυ ἐποίησεν αὐτούς"

ἄρσεν καὶ θῆλυ ἐποίησεν αὐτούς (Γεν. 1,27)

Μία από τις αγαπημένες εκφράσεις του Γέροντος Αθανασίου ήταν η ακόλουθη :"Το λέει η Αγία Γραφή; Πάει και τελείωσε"

ΚΥΡΙΑΚΗ ΜΕΤΑ ΤΑ ΦΩΤΑ : ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ - ΕΥΑΓΓΕΛΙΟ - ΟΜΙΛΙΑ ΓΕΡΟΝΤΟΣ ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ ΜΥΤΙΛΗΝΑΙΟΥ

 

ΑΓΙΟΣ ΙΩΑΝΝΗΣ Ο ΠΡΟΔΡΟΜΟΣ :  ΨΗΦΙΔΩΤΟ ΣΤΟ ΝΑΟ ΤΗΣ ΑΓΙΑΣ ΣΟΦΙΑΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΗΣ 

 

ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ

ΠΡΑΞΕΙΣ ΤΩΝ ΑΠΟΣΤΟΛΩΝ (ιθ΄ 1-8)

Ἐγένετο δὲ ἐν τῷ τὸν Ἀπολλὼ εἶναι ἐν Κορίνθῳ Παῦλον διελθόντα τὰ ἀνωτερικὰ μέρη ἐλθεῖν εἰς Ἔφεσον· καὶ εὑρὼν μαθητάς τινας ² εἶπε πρὸς αὐτούς· Εἰ πνεῦμα ἅγιον ἐλάβετε πιστεύσαντες; οἱ δὲ εἶπον πρὸς αὐτόν· Ἀλλ’ οὐδὲ εἰ Πνεῦμα ἅγιόν ἐστιν ἠκούσαμεν. ³ εἶπέ τε πρὸς αὐτούς· Εἰς τί οὖν ἐβαπτίσθητε; οἱ δὲ εἶπον· Εἰς τὸ Ἰωάννου βάπτισμα. ⁴ εἶπε δὲ Παῦλος· Ἰωάννης μὲν ἐβάπτισε βάπτισμα μετανοίας, τῷ λαῷ λέγων εἰς τὸν ἐρχόμενον μετ’ αὐτὸν ἵνα πιστεύσωσι, τοῦτ’ ἔστιν εἰς τὸν Ἰησοῦν Χριστόν. ⁵ ἀκούσαντες δὲ ἐβαπτίσθησαν εἰς τὸ ὄνομα τοῦ Κυρίου Ἰησοῦ. ⁶ καὶ ἐπιθέντος αὐτοῖς τοῦ Παύλου τὰς χεῖρας ἦλθε τὸ Πνεῦμα τὸ ἅγιον ἐπ’ αὐτούς, ἐλάλουν τε γλώσσαις καὶ προεφήτευον. ⁷ ἦσαν δὲ οἱ πάντες ἄνδρες ὡσεὶ δεκαδύο. ⁸ Εἰσελθὼν δὲ εἰς τὴν συναγωγὴν ἐπαρρησιάζετο ἐπὶ μῆνας τρεῖς διαλεγόμενος καὶ πείθων τὰ περὶ τῆς βασιλείας τοῦ Θεοῦ. 

 

ΘΕΟΛΟΓΙΚΗ ΕΡΜΗΝΕΙΑ ΤΗΣ ΕΙΚΟΝΑΣ ΤΗΣ ΒΑΠΤΙΣΗΣ ΤΟΥ ΚΥΡΙΟΥ

 

     Τα Άγια Θεοφάνεια είναι μία από τις μεγαλύτερες εορτές της Χριστιανοσύνης. Εορτάζεται το γεγονός της Βαπτίσεως του Κυρίου στα Ιορδάνια νάματα και ταυτόχρονα φανερώνεται η Τριαδική Θεότητα στον κόσμο.
   Η σπουδαιότητα της εορτής φαίνεται από τις ιστορικές μαρτυρίες που αναφέρουν ότι μετά το Πάσχα, η εορτή των Θεοφανίων είναι η αρχαιότερη χριστιανική εορτή.    Το γεγονός της Βαπτίσεως έχει τεράστια θεολογική σημασία. Ο αγιογράφος κατάφερε να αποτυπώσει με τα χρώματα αυτό το πλούσιο σε νοήματα γεγονός.
     Ο Χριστός βρίσκεται μεταξύ ψηλών βράχων, που σμίγουν και σχηματίζουν «κλεισούραν». Τα νερά, που δεν είναι αγιασμένα, μας θυμίζουν την εικόνα του θανάτου – κατακλυσμού. Ο συμβολισμός των βράχων της εικόνας της γεννήσεως συνεχίζεται στην εικόνα των Θεοφανίων και καταλήγει στην εικόνα της καθόδου του Χριστού στον Άδη. Η εικόνα της βαπτίσεως παρουσιάζει τον Ιησού να εισέρχεται στα νερά, στον υγρό τάφο. Ο Άδης έχει την μορφή ενός σκοτεινού σπηλαίου, που περιέχει όλο το σώμα του Κυρίου, δείχνοντας την προκάθοδο Του στον Άδη, για να διαλύσει το δυνατό του κόσμου τούτου. Όπως αναφέρει και ο άγιος Κύριλλος Ιεροσολύμων, ο Ιησούς «Καταβάς ἐν ὕδασιν ἔδησε τόν ἰσχυρόν».

Ο ΓΕΡΟΝΤΑΣ ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ ΑΠΑΝΤΑ ΣΕ ΑΠΟΡΙΕΣ : "ΤΟ ΦΛΟΥΡΙ ΤΗΣ ΒΑΣΙΛΟΠΙΤΑΣ"

 

560. Τό «φλουρί»τῆς Βασιλόπιττας. (13-12-92)

ΠΗΓΗ : arnion.gr